Դարավոր ռազմավարություններ, որոնք օգնում են չկորցնել ինքնատիրապետումը, երբ լարվածությունը գագաթնակետին է
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Միյամոտո Մուսաշին XVI դարի Ճապոնիայի ամենազարմանալի դեմքերից մեկն է։ Լեգենդար մենամարտիկ, ով ոչ մի պարտություն չի կրել. նա ավելի քան 60 հաղթանակ է տարել դեռ մինչև երեսուն տարեկանը։ Բայց նրա ուժը կայանում էր ոչ միայն թրին անթերի տիրապետելու մեջ։
Մուսաշիի գլխավոր առավելությունը ներքին հանգստությունը պահպանելու կարողությունն էր, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ պարտությունն իսկապես մեկ քայլի վրա էր։
Այսօր մենք ստիպված չենք կատանայով մենամարտի դուրս գալ, բայց սկզբունքները, որոնք նա ձևակերպել է, զարմանալիորեն ճշգրիտ համապատասխանում են ժամանակակից կյանքի իրողություններին։
Մասնագիտական ճգնաժամեր, ֆինանսական դժվարություններ, անձնական կոնֆլիկտներ. հույզերի կառավարման և կենտրոնացման Մուսաշիի ռազմավարությունները մնում են արդիական և արդյունավետ։
Սրանք մոտիվացիոն կարգախոսներ կամ գեղեցիկ փոխաբերություններ չեն։ Սրանք ինքնատիրապետման գործնական մեթոդներ են, որոնք նկարագրված են նրա վերջին՝ «Հինգ օղակների գիրքը» աշխատության մեջ, որը Մուսաշին գրել է մենության մեջ՝ քարանձավում, մահից երկու տարի առաջ։
1. Դաստիարակեք անսասան միտք
Մուսաշին գրում էր.
«Ռազմավարության մեջ կարևոր է հեռուն տեսնել այնպես, կարծես այն մոտ է, իսկ մոտիկը՝ կարծես հեռվից»։
Այս սկզբունքի էությունը ֆոկուսը պահպանելու մեջ է։ Երբ ուշադրությունը կենտրոնացած է նպատակի, այլ ոչ թե խոչընդոտների վրա, հանգստությունն առաջանում է բնական ճանապարհով։ Խոսքը ոչ թե շինծու պոզիտիվի, այլ ռազմավարական հստակության մասին է։
Գործնականում սա նշանակում է պարզ, բայց կարևոր մի բան. ցանկացած սթրեսային իրավիճակում հստակ հասկանալ, թե կոնկրետ որն է ձեր նպատակը։ Վեճի ժամանակ դա փոխըմբռնումն է, այլ ոչ թե ամեն գնով հաղթանակը։ Խիստ ժամկետների պայմաններում՝ խնդրի ավարտը, այլ ոչ թե իդեալական արդյունքը։ Ուշադրության ցրումը ծնում է տագնապ, իսկ հստակությունը տալիս է կայունություն։
2. Ընդունեք այն, ինչը չեք վերահսկում, և գործեք այնտեղ, որտեղ կարող եք
«Դու կռվում ես այնպես, ինչպես մարզվել ես», — ասում էր Մուսաշին։
Նա բացարձակ կարգապահությամբ կենտրոնանում էր այն բանի վրա, ինչն իր վերահսկողության տակ էր, և հանգիստ ընդունում էր մնացած ամեն ինչ։ Նա չէր կարող ազդել հակառակորդի ուժի վրա, բայց կարող էր կատարելագործել ինքն իրեն։ Չէր կարող փոխել եղանակը, փոխարենը մարզվում էր անձրևին, ձյանը և մթության մեջ։ Հենց այս տարանջատումն էր նրան տալիս ներքին հենարան։
Շատ մարդիկ սթրեսային իրավիճակներում էներգիա են ծախսում իրականությանը դիմադրելու վրա՝ մտածելով այն մասին, որ «պետք է այլ կերպ լիներ»։ Մուսաշին դա կհամարեր ավելորդ շարժում։ Հանգստությունը հայտնվում է այն ժամանակ, երբ փաստերն ընդունվում են այնպես, ինչպես կան, իսկ ուժերն ուղղվում են միայն իրական գործողություններին։
3. Մարզեք ռեակցիան նախքան ճնշումը կգա
«Օրեցօր հաղթիր երեկվա ես-իդ, և վաղը կհաղթես ուրիշներին», — գրում էր Մուսաշին։
Նա չէր հավատում մատների մեկ հպումով հանգստություն պահպանելու կարողությանը։ Նրա նյարդային համակարգը տարիներով պատրաստվում էր էքստրեմալ լարվածության։ Մարզումները անընդհատ էին՝ ֆիզիկական, մենթալ և էմոցիոնալ։
Ժամանակակից աշխարհում սա նշանակում է. հանգստությունը ձևավորվում է ոչ թե ճգնաժամի ժամանակ, այլ դրանից շատ առաջ։ Վերահսկելի սթրեսը՝ սառը ցնցուղը, բարդ խոսակցությունների փորձերը, չափավոր ճնշման պայմաններում աշխատանքը, սովորեցնում է օրգանիզմին արձագանքել առանց խուճապի։ Երբ իրական լարվածություն է առաջանում, մարմինը հենվում է ոչ թե վախի, այլ սովորության վրա։
4. Հեռացրեք ավելորդ մտքերն ու գործողությունները
«Մի՛ արա ոչ մի անօգուտ բան», — խրատում էր Մուսաշին։
Մենամարտում յուրաքանչյուր ավելորդ շարժում խոցելիություն է։ Ճիշտ այդպես էլ մտածողության մեջ. տագնապալի մտորումները էներգիայի արտահոսք են՝ առանց ռազմավարական օգուտի։
Վատագույն սցենարների կամ անցյալի սխալների մշտական պտտումը մտքում չի բարելավում իրավիճակը։ Այն միայն զրկում է հստակությունից, որն անհրաժեշտ է ճիշտ որոշումների համար։ Նման մտքերը հատելու կարողությունը ներքին հանգստության կարևորագույն պայմանն է։
Կարդացեք նաև՝ Միյամոտո Մուսաշիի 7 հնարք, որոնց համար նրան հարգում են ժամանակակից Ճապոնիայում
5. Նպատակներին թեթև վերաբերվեք, իսկ սկզբունքներին՝ ամուր կառչեք
«Թեթև մտածիր քո մասին, խորը՝ աշխարհի մասին», — գրում էր Մուսաշին։
Նա հասկանում էր. կոնկրետ արդյունքին չափից ավելի կապվածությունը ստեղծում է ներքին լարվածություն։ Երբ ինքնագնահատականը կախված է հաղթանակից կամ հաջողությունից, էմոցիոնալ հավասարակշռությունը դառնում է արտաքին հանգամանքների գերին։
Ելքը արդյունքի նկատմամբ անտարբերության մեջ չէ, այլ սկզբունքների վրա հենվելու՝ կարգապահության, ամբողջականության, բնավորության։ Երբ գործողությունները բխում են արժեքներից, այլ ոչ թե էգոյից, հանգստությունը դառնում է կայուն։
Դուք միշտ չէ, որ կարող եք վերահսկել արդյունքը, բայց միշտ կարող եք վերահսկել գործելու ձեր եղանակը։ Եվ այդ ժամանակ ճնշումը դադարում է սպառնալիք լինելուց և վերածվում է կողմնորոշիչի։
🧠 Ինչպես կիրառել նրա դասերը
Միյամոտո Մուսաշիի հանգստությունը բնատուր շնորհ չէր։ Դա տասնամյակների պրակտիկայի արդյունքում ձեռքբերված հմտություն էր՝ հաճախ այնպիսի պայմաններում, որտեղ սխալը մահ էր նշանակում։ Նրա սկզբունքներն աշխատում են, որովհետև շոշափում են ներքին կայունության բուն էությունը՝ ֆոկուս, ընդունում, նախապատրաստում, արդյունավետություն և տարածություն արդյունքից։
Ձեզ թուր պետք չէ այս դասերը կիրառելու համար։ Բավական է վերաբերվել ձեր էմոցիոնալ վիճակին որպես հմտության, որը կարելի է մարզել։ Սկսեք մեկ սկզբունքից։ Կիրառեք այն, մինչև դառնա ռեֆլեքս։ Հետո ավելացրեք հաջորդը։
Ժամանակի ընթացքում դուք կհասկանաք այն, ինչ գիտեր Մուսաշին. հանգստությունը ոչ թե ճնշման բացակայությունն է, այլ դրա նկատմամբ սեփական արձագանքի իշխանությունը։
Գրանցվիր մեր 
