Ինքնահարգանքը ուրիշների պահվածքին տրված միանգամյա արձագանք չէ։ Դա ներքին դիրքորոշում է, որը մարդը պահում է ամեն օր՝ իր խոսքերով, ընտրություններով և նրանով, թե ինչի հետ է համաձայնում, իսկ ինչին՝ ոչ։
Հարաբերություններում, աշխատանքի վայրում և առօրյա շփման մեջ մարդիկ հաճախ բախվում են ոչ թե բացահայտ կոպտության, այլ վատ վերաբերմունքի ավելի նուրբ ձևերի՝ արժեզրկման, անտեսման, սահմանները խախտելու, հեգնական կամ անհարգալից տոնի։
Ամենաբարդն այն է, որ նման վերաբերմունքը սովորաբար միանգամից չի սկսվում։ Սահմանները հետ են մղվում կամաց-կամաց, փոքր քայլերով։ Եվ մարդը երբեմն ուշ է նկատում, թե որ պահից սկսեց հարմարվել մի վերաբերմունքի, որին իրականում արժանի չէ։
Սա կռվի, կոշտանալու կամ նույն կերպ պատասխանելու մասին չէ։ Սա այն ներքին հենարանի մասին է, որը օգնում է չհամաձայնել այն ամենի հետ, ինչը ձեզ ցավեցնում է, փոքրացնում կամ ստիպում լռել ձեր սեփական զգացողությունների դեմ։
Կարևոր միտք․ վատ վերաբերմունքը հաճախ սկսվում է ոչ թե ուրիշի կոպտությունից, այլ այն պահից, երբ մենք առաջին անգամ լռում ենք, թեև ներսում հստակ զգում ենք՝ «սա ինձ համար նորմալ չէ»։
1. Սովորեք նկատել այն, ինչ ձեզ տհաճ է
Առաջին քայլը շատ պարզ է, բայց հեշտ չէ․ պետք է դադարել ինքնաբերաբար հանդուրժել այն, ինչից ներսում անհարմարություն եք զգում։ Շատերը մանկուց սովորել են չվստահել իրենց զգացողություններին։ Նրանց թվում է՝ «երևի չափազանցնում եմ», «շատ զգայուն եմ», «երևի սխալ հասկացա»։
Բայց այն, ինչ անընդհատ անտեսվում է, չի անհետանում։ Այն մնում է ներսում և կուտակվում։ Սկզբում դա պարզապես թեթև լարվածություն է, հետո՝ գրգռվածություն, հետո արդեն՝ հոգնածություն կոնկրետ մարդուց կամ իրավիճակից, որը դժվար է բացատրել նույնիսկ ինքներդ ձեզ։
Եթե ինչ-որ բան կրկին ու կրկին ձեզ տհաճ զգացում է տալիս, դա միայն պատահականություն չէ։ Դա ազդակ է, որ ձեր սահմանների հետ ինչ-որ բան այն չէ։
2. Մի արդարացրեք այն, ինչ ձեզ ցավ է պատճառում
Արդարացումները հաճախ հասուն մոտեցման տպավորություն են թողնում։ Մարդը փորձում է հասկանալ դիմացինին․ գուցե հոգնած է, սթրես ունի, դժվար շրջան է ապրում, կամ պարզապես այդպիսին է բնավորությամբ։ Բայց երբ ամեն անգամ պատճառներ եք գտնում ուրիշի փոխարեն, կամաց-կամաց նրանից հանում եք պատասխանատվությունը։
Հասունությունը ոչ թե մեղադրելու, այլ իրավիճակը ուղիղ տեսնելու մեջ է։ Կարելի է հասկանալ մարդու պատճառները, բայց միևնույն ժամանակ ասել ինքներդ ձեզ․ «Ես հասկանում եմ, բայց ինձ հետ այսպես վարվելն ընդունելի չէ»։
Կարեկցանքը չի նշանակում թույլ տալ, որ ձեզ վիրավորեն։
3. Սահմանների մասին խոսեք հանգիստ և ուղիղ
Սահման դնելը չի նշանակում կոպտանալ կամ վիճաբանել։ Շատ հաճախ ամենաուժեղ սահմանները հենց հանգիստ ասվածներն են։
Մարդիկ հաճախ լռում են, որովհետև վախենում են՝ եթե ուղիղ խոսեն, վեճ կսկսվի կամ հարաբերությունները կվատանան։ Բայց լռությունը սովորաբար միայն ամրացնում է այն պահվածքը, որն արդեն կա։
Փորձեք օգտագործել կարճ և պարզ ձևակերպումներ․
- «Ինձ սա հարմար չէ»։
- «Ինձ հետ այդ տոնով խոսել չի կարելի»։
- «Ես չեմ ուզում սա քննարկել այս ձևով»։
Սահմանների ուժը երկար բացատրությունների մեջ չէ։ Ուժը հստակության մեջ է։
Կարդացեք նաև
Բավական է լինել լավն ու հարմարավետ. 10 համարձակ կանոն՝ կյանքը հենց հիմա փոխելու համար
Եթե հաճախ եք լռում, հարմարվում կամ ձեզ դնում վերջին տեղում, այս նյութը կօգնի ավելի լավ հասկանալ՝ որտեղ է ավարտվում բարությունը և սկսվում ինքնուրացումը։
4. Մի բացատրեք ձեր արժեքը
Ամենավտանգավոր թակարդներից մեկն այն է, երբ մարդը սկսում է ապացուցել, որ իր հետ պետք է հարգանքով վարվել։ Նա բացատրում է՝ որքան է անում, որքան է փորձում, որքան է դիմանում, որքան է ներդնում հարաբերության մեջ։
Բայց հարգանքը փաստարկներով չի ծնվում։
Եթե ձեզ հետ վատ են վարվում, պետք չէ անվերջ բացատրել, թե ինչու այդպես չի կարելի։ Բավական է տեսնել փաստը․ դա տեղի է ունենում։ Եվ միայն այդ փաստն արդեն շատ բան է ասում հարաբերության մասին։
Ձեր արժեքը ապացուցելու կարիք չունի։ Այն չպետք է դառնա քննարկման թեմա։
5. Նայեք գործերին, ոչ թե խոսքերին
Խոսքեր ասելը հեշտ է։ Դրանք կարելի է գեղեցկացնել, մեղմացնել, ասել ճիշտ պահին կամ ասել այնպես, որ ամեն ինչ ավելի լավ թվա։ Բայց մարդու իրական վերաբերմունքը երևում է նրա պահվածքից։
Եթե մարդը մի բան է ասում, բայց անընդհատ այլ կերպ է վարվում, դա պարզապես հակասություն չէ։ Դա նշան է, որ պետք է ավելի ուշադիր լինել։
Երկարաժամկետ հարաբերությունները պահվում են ոչ թե խոստումների, այլ կրկնվող վարքի վրա։ Եթե ներողությունից հետո նույն վերաբերմունքը շարունակվում է, նշանակում է փոխվել են միայն խոսքերը, ոչ թե վերաբերմունքը։
6. Մի վախեցեք հեռավորությունից
Հեռավորությունը միշտ չէ, որ նշանակում է բաժանում, պատիժ կամ հարաբերության ավարտ։ Երբեմն դա պարզապես ձեր ներքին տարածքը վերադարձնելու ձև է։
Երբ մի փոքր հեռանում եք, դադարում եք նույն պահին արձագանքել և սկսում եք իրավիճակը ավելի պարզ տեսնել։
Այնտեղ, որտեղ հարգանք կա, հեռավորությունը կապը չի քանդում։ Այն պարզապես դարձնում է շփումը ավելի գիտակցված։ Իսկ այնտեղ, որտեղ հարգանք չկա, հեռավորությունը շատ արագ ցույց է տալիս իրական պատկերը։
7. Ընդունեք, որ պարտադիր չէ բոլորին դուր գալ
Վատ վերաբերմունքը հանդուրժելու խոր պատճառներից մեկը հավանությունը կորցնելու վախն է։ Շատերին թվում է՝ եթե դադարեն հարմար լինել, իրենց այլևս չեն ընդունի։
Բայց բոլորին դուր գալու փորձը հաճախ ավարտվում է ինքն իրեն կորցնելով։
Հասունությունը սկսվում է այն պահից, երբ մարդը դադարում է իր կյանքը կառուցել ուրիշների գնահատականի շուրջ և սկսում է ընտրել այն մարդկանց, որոնց հետ կա փոխադարձ հարգանք։
Բոլորի համար հարմար լինելը խաղաղություն չէ։ Երբեմն դա պարզապես լուռ հրաժարում է սեփական անձից։
Վերջում
Վատ վերաբերմունքը հաճախ սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդը երկար ժամանակ չի լսում իր զգացողությունները, արդարացնում է ուրիշներին և չի խոսում իր սահմանների մասին։
Ինքնահարգանքը ուրիշների պահվածքին տրված արձագանք չէ։ Դա ներքին դիրք է, որը պահում եք ամեն օր՝ ձեր խոսքերով, ընտրություններով և այն վերաբերմունքով, որին այլևս չեք համաձայնում։
Հաճախ տրվող հարցեր
Ինչպե՞ս հասկանալ, որ ինձ հետ վատ են վարվում։
Եթե շփումից հետո հաճախ զգում եք լարվածություն, մեղքի զգացում, ներքին ծանրություն կամ ստիպված եք անընդհատ արդարանալ, արժե ավելի ուշադիր նայել այդ հարաբերությանը։
Սահման դնելը կոպտությո՞ւն է։
Ոչ։ Սահման դնելը նշանակում է հանգիստ և հստակ ասել, թե ինչն է ձեզ համար ընդունելի, իսկ ինչը՝ ոչ։
Ի՞նչ անել, եթե մարդը խոստանում է փոխվել, բայց նույնը կրկնում է։
Այդ դեպքում պետք է նայել ոչ թե խոստումներին, այլ կրկնվող վարքին։ Հենց վարքն է ցույց տալիս իրական վերաբերմունքը։
Գրանցվիր մեր 
