Երբ մարդը դժբախտ է, որոշ սովորություններ ու կյանքի նկատմամբ ձևավորված մոտեցումներ կարող են ոչ թե օգնել նրան ավելի լավ զգալ, այլ, ընդհակառակը, մեծացնել սթրեսն ու սեփական կյանքից դժգոհությունը։
Առաջին հայացքից թվում է, թե ինքնազարգացման, հաջողության, շրջապատի հավանության կամ պարզապես երջանկության ձգտումը միայն օգուտ կարող է տալ։ Սակայն երբ այս ամենը չափազանց մեծ տեղ է զբաղեցնում մարդու կյանքում, արդյունքը կարող է ճիշտ հակառակը լինել, գրում է YourTango պարբերականը։
Հոդվածում առանձնացվել է ինը բան, որոնց իրենց դժբախտ զգացող մարդիկ հաճախ չափազանց մեծ նշանակություն են տալիս։
1. Ինքնակատարելագործում
Ինքնազարգացումն ու սեփական անձի մասին հոգ տանելը երբեմն կարող են սթրեսի ևս մեկ աղբյուր դառնալ։ Մարդն այլևս դրանց չի վերաբերվում որպես ինքնազգացողությունը բարելավելու միջոցի։ Դրանք վերածվում են հերթական պարտականության և ինքն իրեն կշտամբելու առիթի։
Նույնիսկ այնպիսի օգտակար զբաղմունքները, ինչպիսիք են զբոսնելը կամ ինքնազարգացման մասին փոդքաստներ լսելը, կարող են լրացուցիչ լարվածություն առաջացնել, եթե մարդը դրանք օգտագործում է ինքն իրեն քննադատելու համար։
2. Սխալ մարդկանց ուշադրությունն ու հավանությունը
Ինքնագնահատականի խնդիրներ ունեցող մարդիկ հաճախ չափազանց մեծ նշանակություն են տալիս շրջապատի ուշադրությանն ու հավանությանը։ Երբեմն նրանք պատրաստ են հանդուրժել նույնիսկ այնպիսի վերաբերմունք, որը հակասում է իրենց սկզբունքներին, միայն թե զգան, որ իրենց ընդունում են։
Նման հարաբերությունները կարող են որոշ ժամանակ ապահովության զգացում տալ, սակայն միաժամանակ լրացուցիչ սթրես են առաջացնում և խանգարում մարդուն առաջ շարժվել։
3. Անցյալի ու ապագայի մասին անվերջ մտորումները
Անցյալի սխալներին անընդհատ անդրադառնալը, բաց թողած հնարավորությունների համար ափսոսալը կամ ապագայի մասին մշտապես անհանգստանալը թույլ չեն տալիս մարդուն կենտրոնանալ այն ամենի վրա, ինչ տեղի է ունենում հենց հիմա։
Իրենց դժբախտ զգացող մարդիկ հաճախ մեծ ժամանակ ու էներգիա են վատնում այնպիսի բաների մասին մտածելու վրա, որոնք այլևս փոխել հնարավոր չէ։ Արդյունքում նրանց համար ավելի դժվար է դառնում կենտրոնանալ սեփական ներկա կյանքի վրա։
4. Մեկուսացում
Երբեմն մարդուն պարզապես անհրաժեշտ է մենակ մնալ, և դրանում ոչ մի վատ բան չկա։ Սակայն երբ առանձնանալը դառնում է խնդիրներից խուսափելու մշտական միջոց, այն կարող է աստիճանաբար վերածվել մեկուսացման։
Կյանքի դժվարին փուլերում մարդը կարող է խուսափել զրույցներից, շփումներից և այնպիսի իրավիճակներից, որոնք իրենից որոշակի քայլեր կամ փոփոխություններ են պահանջում։ Արդյունքում մենակությունն այլևս չի օգնում վերականգնել ուժերը, այլ պարզապես դառնում է խնդիրներից փախչելու միջոց։
5. Բացասական հույզերից խուսափելը
Տխրությունը, ամոթն ու մյուս ծանր ապրումները երբեմն կարող են անտանելի թվալ, հատկապես այն մարդկանց համար, ովքեր դժվարանում են ընդունել իրենց զգացմունքները և հաղթահարել դրանք։
Սակայն նման հույզերի դեմ անդադար պայքարելու փոխարեն երբեմն ավելի օգտակար է պարզապես ժամանակ տրամադրել դրանք հասկանալուն։ Ինչպես նշվում է հոդվածում, նույնիսկ մի քանի րոպե գիտակցաբար սեփական զգացմունքներին ուշադրություն դարձնելը կարող է օգնել նկատել այն ապրումները, որոնք մինչ այդ մարդը փորձել է անտեսել։
6. Բոլորին դուր գալու ձգտումը
Մշտապես անհանգստանալը, թե ուրիշներն ինչ են մտածում իր մասին, նույնպես կարող է վատ անդրադառնալ մարդու ինքնազգացողության վրա։
Եթե մարդը շարունակ թաքցնում է իր կարծիքը, փոխում վարքագիծը կամ հրաժարվում սեփական կարիքներից՝ ուրիշների սպասելիքներն արդարացնելու համար, նա աստիճանաբար կորցնում է վստահությունն իր հանդեպ։ Ժամանակի ընթացքում դա կարող է նաև մեծացնել մարդկանց հետ շփվելու ընթացքում առաջացող տագնապը։
7. Փառասիրություն և հաջողություն
Երբ մարդն իր արժեքը չափում է բացառապես սեփական ձեռքբերումներով, նա կարող է հայտնվել մի իրավիճակում, երբ ոչ մի հաջողություն այլևս բավարար չի թվում։
Նման մարդիկ հաճախ իրենց չափազանց ծանրաբեռնում են աշխատանքով և ավելի ու ավելի շատ պարտականություններ ստանձնում՝ փորձելով արտաքին հաջողություններով հաղթահարել ներքին անվստահությունը։ Սակայն յուրաքանչյուր նոր ձեռքբերումից հետո առաջացած թեթևության զգացումը կարող է շատ արագ անցնել։
8. Փոփոխություններին դիմադրելը և իրականությունը չընդունելը
Փոփոխությունները միշտ չէ, որ հեշտ են տրվում։ Դրանք հաճախ ուղեկցվում են անհարմարությամբ, սակայն կարող են նաև նպաստել մարդու անձնային աճին։
Մարդը կարող է իրեն դժբախտ զգալ, երբ անդադար փորձում է վերահսկել այն, ինչն իրականում իրենից կախված չէ։ Ստեղծված իրավիճակն ընդունելու փոխարեն նա շարունակում է պայքարել արտաքին հանգամանքների դեմ՝ դրա վրա վատնելով իր ուժերն ու էներգիան։
9. Այն միակ նպատակին հասնելու ձգտումը, որն իբր վերջապես երջանկություն կբերի
Ամենատարածված թակարդներից մեկը համոզմունքն է, թե երջանիկ լինելու համար պարզապես պետք է հասնել ինչ-որ որոշակի նպատակի։
Մարդն անընդհատ մտածում է. «Երբ հասնեմ այս նպատակին…» կամ «Ես երջանիկ կլինեմ, երբ…»։ Սակայն երբ վերջապես ստանում է իր ուզածը, սպասված բավարարվածության փոխարեն ընդամենը կարճատև թեթևություն է զգում։ Շատ չանցած՝ նա արդեն նոր նպատակ է փնտրում, որին հասնելը կրկին կապում է իր երջանկության հետ։
Այսպես մարդը հայտնվում է հիասթափությունների անվերջ շրջապտույտում։ Ներկա կյանքից գոհ լինելու հնարավորություն իրեն տալու փոխարեն նա շարունակ հետաձգում է երջանկությունը՝ սպասելով ապագայի այն օրվան, երբ վերջապես ամեն ինչ իր ուզածով կլինի։
Գրանցվիր մեր 
