Կան բաներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող են վանել տղամարդուն և քայքայել նույնիսկ շատ ուժեղ փոխադարձ ձգողականությունը։ Եվ զարմանալին այն է, որ դրանք միշտ չէ, որ կապված են սիրո պակասի, վատ բնավորության կամ զուգընկերներից մեկի ակնհայտ սխալների հետ։
Որովհետև սիրահարված լինելն ու մտերմություն կառուցել կարողանալը նույն բանը չեն։
Երբ տղամարդն իսկապես հետաքրքրված է կնոջով, նա, բնականաբար, պատրաստ է շատ բան ընդունել՝ նրա բնավորության առանձնահատկությունները, անհանգստությունները, տրամադրության փոփոխությունները, թերությունները, անցյալը, կյանքի դժվար շրջանները։ Բայց նույնիսկ շատ ուժեղ ձգողականությունը չի վերացնում մի կարևոր կարիք․ տղամարդը ցանկանում է հարաբերություններում իրեն ազատ, հարգված և հուզական առումով ապահով զգալ։
Հենց այստեղ էլ առաջանում է պարադոքսը։ Որոշ վարքային ձևեր, որոնց կինը դիմում է տղամարդուն կորցնելու վախից, վերջում հակառակ արդյունքն են տալիս։ Նա փորձում է ավելի մտերմանալ, իսկ տղամարդը սկսում է հեռանալ։ Նա ավելի շատ վստահություն է ուզում, իսկ տղամարդը ճնշում է զգում։ Նա փորձում է ամեն գնով պահպանել հարաբերությունները, բայց դրանք կամաց-կամաց վերածվում են մի տարածության, որտեղից երկուսն էլ ուզում են փախչել։
Ահա ինը բան, որոնք հատկապես հաճախ կարող են վնասել հարաբերություններին։
1. Տղամարդուն դարձնել սեփական հուզական կյանքի կենտրոնը
Երբ մարդը մեզ իսկապես շատ է դուր գալիս, միանգամայն բնական է ցանկանալ ավելի հաճախ տեսնել նրան, սպասել նրա հաղորդագրություններին, մտածել հաջորդ հանդիպման մասին և նկատել նրա վարքի նույնիսկ ամենափոքր փոփոխությունները։ Խնդիրը ոչ թե ուժեղ հետաքրքրվածությունն է, այլ այն պահը, երբ սեփական կյանքը սկսում է ամբողջությամբ պտտվել մեկ ուրիշ մարդու շուրջ։
Կինը աստիճանաբար մոռանում է, որ ինքն էլ ունի ծրագրեր, ընկերներ, հետաքրքրություններ ու ցանկություններ, որոնք գոյություն ունեին այդ տղամարդուց դեռ շատ առաջ։ Նրա տրամադրությունը սկսում է կախված լինել նրանից՝ տղամարդն առավոտյան գրե՞լ է, ինչպիսի՞ն էր նրա ձայնը, որքան արագ պատասխանեց, առաջինը հանդիպո՞ւմ առաջարկեց, թե՞ ոչ։
Դրսից սա կարող է շատ մեծ սիրո նման թվալ։ Բայց մյուս մարդու համար նման ինտենսիվությունը բավական արագ կարող է վերածվել հուզական բեռի։ Նա զգում է, որ իր ներկայությունը չափազանց մեծ նշանակություն է ստացել՝ շատ ավելի մեծ, քան հարաբերությունների տվյալ փուլը ենթադրում է։
Մեծ տարբերություն կա «քեզ հետ ինձ շատ լավ է» և «ինձ լավ է միայն այն ժամանակ, երբ դու կողքիս ես» զգացողությունների միջև։
Առաջին դեպքում տղամարդը զգում է, որ իրեն ընտրել են։ Երկրորդ դեպքում՝ որ մյուս մարդու հուզական վիճակն արդեն իրենից է կախված։ Իսկ այդպիսի կախվածությունը գրեթե միշտ ճնշում է ստեղծում։
Այդ պատճառով սեփական կյանքը պահպանելը ոչ տղամարդուն կարոտեցնելուն ուղղված հնարք է, ոչ էլ գայթակղության հերթական մեթոդ։ Դա ներքին հենարան է։ Երբ կինն ունի իր կյանքը, իր հետաքրքրություններն ու իր տարածքը, հարաբերությունները դադարում են դատարկությունը լրացնելու միջոց լինել և դառնում են երկու ինքնուրույն մարդկանց հանդիպում։
Եվ հենց դա էլ սովորաբար մտերմությունը շատ ավելի գրավիչ է դարձնում։
2. Անընդհատ պահանջել նրա զգացմունքների հաստատումը
«Դու հաստատ լա՞վ ես վերաբերվում ինձ»։
«Ինչո՞ւ այսօր ավելի քիչ գրեցիր, քան երեկ»։
«Դու կարծես փոխվել ես։ Ամեն ինչ լա՞վ է»։
«Ես քեզ ընդհանրապես դեռ դո՞ւր եմ գալիս»։
Մեկ անգամ նման հարց տալը լիովին բնական է։ Բայց երբ զգացմունքների մեջ անընդհատ համոզվելու կարիքը դառնում է հարաբերությունների մշտական մասը, տղամարդը հայտնվում է մի իրավիճակում, որտեղ որքան էլ վստահություն տա, միևնույն է՝ դա քիչ է լինում։
Այսօր նա ասում է, որ կարոտել է։ Վաղը պետք է նորից համոզվել, որ իսկապես կարոտել է։ Հետո հարց է ծագում՝ ինչու այս անգամ ուրիշ տոնով գրեց։ Այնուհետև ուշադրության կենտրոնում է հայտնվում այն, որ էմոջի չդրեց, հաջորդ հանդիպումը չառաջարկեց կամ երեկոյան սովորականից քիչ էր խոսում։
Այդպես փակ շրջան է ձևավորվում․ անհանգստությունը հաստատում է պահանջում, հաստատումը մի փոքր հանգստացնում է, հետո անհանգստությունը վերադառնում է, և նորից հերթական ապացույցն է պետք։
Տղամարդու համար դա ժամանակի ընթացքում կարող է այլևս սիրելու հնարավորություն չթվալ։ Ավելի շատ նման է դառնում պարտավորության՝ անընդհատ ապացուցելու, որ սիրում է։
Բանն այն չէ, որ մտերմության կարիք ունենալը սխալ է։ Մեկին իսկապես կարող է ավելի շատ ուշադրություն, խոսքեր, ֆիզիկական մոտիկություն կամ հստակություն պետք լինել, քան մյուսին։ Եվ դրա մասին խոսելն ամբողջովին նորմալ է։
Բայց շատ ավելի արդյունավետ է ասել․ «Ինձ համար կարևոր է հասկանալ՝ ինչ է կատարվում մեր միջև» և լսել պատասխանը, քան ամեն օր վերլուծել նրա վարքի յուրաքանչյուր մանրուք։
Հասուն հարաբերություններն ուրիշ կարևոր կարողություն էլ են պահանջում՝ կարողանալ որոշ անորոշություն ընդունել և նայել ընդհանուր պատկերին, ոչ թե կառչել տրամադրության յուրաքանչյուր փոքր փոփոխությունից։ Եթե տղամարդը իսկապես հետաքրքրված է, դա սովորաբար երևում է ոչ թե մեկ հաղորդագրությունից, այլ նրա վարքից ընդհանուր առմամբ։
3. Խոսելու փոխարեն լռել ու սառը պահել իրեն
Շատ բարակ սահման կա կոնֆլիկտից հետո մի փոքր դադար վերցնելու և մյուսին ստիպելու միջև, որ ինքնուրույն գուշակի՝ ինչ սխալ է արել։ Երբ կնոջը ցավ են պատճառում, նա կարող է փակվել իր մեջ։ Դա բնական մարդկային արձագանք է։ Երբեմն իսկապես մի քանի ժամ կամ նույնիսկ մեկ օր է պետք, որպեսզի մարդը հանգստանա ու հասկանա՝ ինչ է տեղի ունեցել։
Բայց բոլորովին այլ բան է, երբ լռությունը վերածվում է պատժի։
Տղամարդը հարցնում է․
— Ի՞նչ է եղել։
Եվ լսում է․
— Ոչինչ։
Մինչդեռ իրականում այդ «ոչինչ»-ը նշանակում է․ դու ինքդ պիտի հասկանաս՝ ինչու եմ նեղացել, և ցանկալի է՝ ճիշտ հասկանաս։
Սկզբում դա նույնիսկ կարող է ստիպել տղամարդուն ավելի ակտիվ փորձել հաշտվել։ Բայց ժամանակի ընթացքում հակառակն է տեղի ունենում․ նա սկսում է խուսափել հուզական մտերմությունից, որովհետև այն դառնում է անկանխատեսելի։ Ցանկացած անհարմար պահ կարող է ավարտվել սառնությամբ, մեկ անհաջող բառը՝ հեռավորությամբ, իսկ ամեն թյուրիմացություն պետք է ոչ թե քննարկել, այլ գուշակել։
Հասուն մտերմությունն այլ կերպ է կառուցվում։ Այնտեղ կարելի է ասել․ «Ինձ ցավեցրեց, երբ դու այդպես վարվեցիր», «Այդ պահին ես ինձ անպետք զգացի» կամ «Նման վերաբերմունքն ինձ համար ընդունելի չէ»։
Սա շատ ավելի դժվար է, քան պարզապես լռելը, որովհետև մարդը ստիպված է ոչ թե մանիպուլացնել մյուսի վարքը, այլ անկեղծ ասել՝ ինչ է զգում։ Բայց հենց այդպիսի անկեղծ խոցելիությունն է իրական մտերմություն ստեղծում։
4. Անընդհատ փորձել փոխել նրան
Երբեմն կինը սիրահարվում է ոչ միայն այն տղամարդուն, որն իր առջև է, այլ նաև այն տղամարդուն, որը, իր պատկերացմամբ, նա կարող էր դառնալ։ Նա տեսնում է նրա հնարավորություններն ու սկսում կամաց-կամաց «բարելավել» նրան։
Մի քիչ ավելի ինքնավստահ լիներ։ Ավելի լավ վաստակել սովորեր։ Այդ ընկերների հետ այլևս չշփվեր։ Իրենով զբաղվեր։ Սովորեր խոսել զգացմունքների մասին։ Ավելի պատասխանատու դառնար։
Խնդիրն այն չէ, որ մենք իրավունք չունենք զուգընկերոջից որոշ հատկություններ ակնկալել։ Իհարկե ունենք։ Ավելին՝ երբեմն արժեքների տարբերությունն իսկապես այնքան մեծ է լինում, որ հարաբերություններն անհնար են դառնում։
Խնդիրը սկսվում է այն ժամանակ, երբ կինը հարաբերությունների մեջ է մտնում մի տղամարդու հետ, որին իրականում այնպիսին, ինչպիսին նա հիմա է, չի ընդունում՝ հույս ունենալով, որ ապագայում նա ուրիշ մարդ կդառնա։ Այդ պահին տղամարդը կամաց-կամաց սկսում է իրեն ոչ թե սիրված, այլ մշտապես գնահատվող զգալ։
Կարծես անընդհատ հանձնաժողովի առաջ կանգնած լինի, որը որոշում է՝ բավականաչափ լա՞վն է, հաջողա՞կ է, առնակա՞ն է, հուզականորեն հասո՞ւն է և, վերջապես, համապատասխանո՞ւմ է այն կերպարին, որն իր զուգընկերուհին ստեղծել է գլխում։
Շատ դժվար է բնական լինել մի մարդու կողքին, ով քո մեջ անընդհատ տեսնում է ոչ թե քեզ, այլ թերությունների ցանկ, որը պետք է ուղղել։ Եթե տղամարդու որոշ հատկություններ ձեզ համար սկզբունքորեն անընդունելի են, շատ ավելի ազնիվ է ընդունել, որ դուք իրար չեք համապատասխանում, քան տարիներով փորձել «վերանորոգել» նրա բնավորությունը։
Որոշ սովորություններ ժամանակի ընթացքում կարող են փոխել նույնիսկ սիրող տղամարդու վերաբերմունքը և աստիճանաբար հեռացնել նրան։
5. Հուզական ճոճանակներ ստեղծել և դրանք կիրք համարել
Ուժեղ կիրքը երբեմն զարմանալիորեն նման է տագնապի։ Երբ հարաբերություններում անընդհատ հերթափոխվում են մոտեցումն ու հեռացումը, վեճն ու հաշտությունը, խանդն ու սիրո հավաստիացումները, մարդը չափազանց ուժեղ հույզեր է ապրում։ Լարված շրջանից հետո հաշտությունն ավելի վառ է թվում, բաժանումից հետո հանդիպումը՝ ավելի երջանիկ, իսկ վեճից հետո սեռական ձգողականությունը երբեմն պարզապես գլխապտույտ է առաջացնում։
Դրա պատճառով հեշտ է մտածել․ «Մեր միջև անհավանական քիմիա կա»։ Բայց ուժեղ հույզերը դեռ չեն նշանակում, որ հարաբերություններն առողջ են։ Կարելի է մեկին շատ ուժեղ ցանկանալ և միաժամանակ նրա կողքին շատ վատ զգալ։
Հենց այդ պատճառով արհեստականորեն խանդ առաջացնելը, ցուցադրաբար անհետանալը, բաժանվելու սպառնալիքները, դիտավորյալ սադրանքներն ու սիրո անվերջ «ստուգումները» որոշ ժամանակ նույնիսկ կարող են ուժեղացնել կրքի զգացումը։ Բայց դրա հետ միասին դրանք աստիճանաբար քայքայում են շատ ավելի կարևոր մի բան՝ վստահությունը։
Մի պահից տղամարդն այլևս չի մտածում․ «Ինչ ուժեղ է ինձ դեպի նա ձգում»։ Փոխարենը սկսում է մտածել․ «Տեսնես այսօր նորից ի՞նչ է լինելու»։ Իսկ երբ մարդը ստիպված է անընդհատ պաշտպանվել հուզական անկայունությունից, ձգողականությունն աստիճանաբար իր տեղը զիջում է հոգնածությանը։
6. Չհարգել նրա՝ առանձին մարդ լինելու իրավունքը
Նույնիսկ շատ մտերիմ մարդիկ պարտավոր չեն ամեն պահի նույն բանն ուզել։ Տղամարդը կարող է սիրել կնոջը և միևնույն ժամանակ ցանկանալ երեկոն միայնակ անցկացնել։ Կարող է կարոտել նրան, բայց չցանկանալ ամբողջ օրը հաղորդագրություններ գրել։ Կարող է սիրահարված լինել ու միաժամանակ ընկերների, աշխատանքի, սպորտի, սեփական սովորությունների և պարզապես իր ժամանակի կարիքն ունենալ։
Որոշ կանայք սա որպես մերժում են ընկալում․ եթե նա ուզում է մենակ մնալ, ուրեմն ես նրան այնքան էլ պետք չեմ։ Բայց սերը չի վերացնում մարդու՝ ինքնուրույն լինելու կարիքը։ Ավելին՝ երբ այդ ինքնուրույնությունը վերանում է, մտերմությունը սկսում է վերածվել միաձուլման, իսկ դա գրեթե միշտ ցանկություն է առաջացնում կրկին որոշակի հեռավորություն ստեղծելու։
Մյուսի անձնական տարածքը հարգել չի նշանակում համակերպվել նրա արած ամեն ինչի հետ։ Կինը նույնպես ունի իր սահմանները և կարող է հանգիստ ասել․ «Հարաբերությունների այս ձևաչափն ինձ չի համապատասխանում»։ Բայց հսկայական տարբերություն կա «ինձ սա չի համապատասխանում» և «դու իրավունք չունես սա ցանկանալու» ձևակերպումների միջև։
Առաջին դեպքում մարդն արտահայտում է իր դիրքորոշումը։ Երկրորդում փորձում է վերահսկել մյուսին։ Իսկ հարաբերությունները սովորաբար առաջինը շատ ավելի հեշտ են դիմանում, քան երկրորդը։
7. Անընդհատ համեմատել նրան ուրիշների հետ
Համեմատությունը հազվադեպ է մարդուն ոգեշնչում ավելի լավը դառնալ։ Շատ ավելի հաճախ այն ստիպում է նրան զգալ, որ իրեն անընդհատ ինչ-որ մեկի հետ չափում ու գնահատում են։
«Իմ նախկինը միշտ…»
«Ընկերուհուս ամուսինը վաստակում է…»
«Տես՝ մյուս տղամարդիկ ինչպես են վերաբերվում իրենց կանանց»։
Նույնիսկ եթե նման խոսքերի հետևում վատ մտադրություն չկա, դրանք աստիճանաբար մրցակցության զգացում են ստեղծում։ Ընդ որում՝ մի մրցակցության, որտեղ հաղթել գրեթե անհնար է։
Համեմատությունը հատկապես կործանարար է, երբ օգտագործվում է որպես ճնշման միջոց։ Կինը հույս ունի, որ տղամարդն իրեն անբավարար կզգա ու ավելի շատ կփորձի։ Բայց իրականում նա կարող է բոլորովին ուրիշ բան մտածել․ «Ինչ էլ անեմ, միևնույն է՝ ինձ ուրիշների հետ են համեմատելու»։
Այստեղ շատ կարևոր է տարբերակել կոնկրետ արարքի քննադատությունն ու ամբողջ մարդու արժեզրկումը։ Կարելի է ասել․ «Ինձ համար կարևոր է, որ դու կատարես խոստումներդ»։ Իսկ «Իսկական տղամարդիկ միշտ պահում են իրենց խոսքը» արտահայտությունն արդեն բոլորովին այլ բան է։
Առաջին դեպքում խոսքը արարքի մասին է։ Երկրորդում կասկածի տակ է դրվում հենց տղամարդը։
8. Նրա անկեղծությունն օգտագործել իր դեմ
Իրական մտերմություն առանց վստահության չի լինում։ Մարդիկ միմյանց պատմում են այն մասին, ինչից ամաչում են, ինչից վախենում են, ինչի հարցում վստահ չեն իրենց վրա, ինչ ցավոտ դեպքեր են ունեցել անցյալում, որոնք մինչև հիմա չեն մոռացել։
Այդ պահին մարդը կարծես մի կողմ է դնում իր ներքին պաշտպանությունը և ասում․ «Ահա թե ով եմ ես իրականում։ Ես քեզ այնքան եմ վստահում, որ կարող եմ սա ցույց տալ»։ Այդ պատճառով հատկապես ցավոտ ու կործանարար է, երբ հետո այդ խոստովանությունները օգտագործվում են նրա դեմ՝ վեճի ժամանակ։
Եթե տղամարդը պատմել է իր կյանքի ցավոտ մի դրվագի մասին, չի կարելի այն հետո վերածել նրա դեմ ուղղված փաստարկի։ Եթե նա խոստովանել է որևէ վախ կամ անվստահություն, չի կարելի դիտավորյալ հարվածել հենց այդ ցավոտ տեղին, երբ ուզում եք նրան վիրավորել։ Որովհետև մի քանի նման դեպքից հետո մարդը շատ պարզ եզրակացություն է անում․ այստեղ անկեղծ լինելն անվտանգ չէ։
Եվ նա սկսում է փակվել։ Այլևս չի պատմում՝ ինչն է իրեն անհանգստացնում։ Չի կիսվում իր կասկածներով։ Ավելի զգույշ է խոսում թույլ կողմերի մասին։ Սկսում է մտածել, թե ինչ կարելի է ասել զուգընկերուհուն, իսկ ինչը՝ ոչ։
Դրսից հարաբերությունները կարող են շարունակվել ինչպես նախկինում, բայց իրական հուզական մտերմությունն արդեն սկսում է վերանալ։
9. Աստիճանաբար հրաժարվել ինքներդ ձեզանից, միայն թե նա չհեռանա
Թերևս ամենատխուր պատմությունն այսպես է սկսվում․ «Ես ուզում եմ ամեն ինչ անել, որ մեր հարաբերությունները պահպանվեն»։
Կինը դառնում է ավելի համբերատար, քան իրականում ուզում է լինել։ Լռում է այն ժամանակ, երբ ցանկանում է առարկել։ Հրաժարվում է իր ծրագրերից, որպեսզի հարմարվի տղամարդու ժամանակացույցին։ Համակերպվում է այնպիսի բաների հետ, որոնք ուրիշ իրավիճակում անընդունելի կհամարեր։ Փորձում է հնարավորինս հարմար, հասկացող և անկոնֆլիկտ լինել։ Եվ մի պահ աննկատ փոփոխություն է տեղի ունենում։ Նա այլևս տղամարդու հետ հարաբերություններ չի կառուցում։ Նա փորձում է վաստակել նրա կողքին մնալու իրավունքը։
Սա ամենավտանգավոր պահերից մեկն է, որովհետև արտաքինից նման վարքը կարող է մեծ սեր և ինքնազոհություն թվալ։ Բայց դրա տակ հաճախ մի պարզ վախ է թաքնված․ «Եթե ցույց տամ, թե իրականում ով եմ, նա կարող է հեռանալ»։ Եվ այդ պահին կինը սկսում է կամաց-կամաց անհետանալ սեփական հարաբերություններից։
Նա այլևս չի ասում՝ ինչ է ուզում, որովհետև վախենում է պահանջկոտ թվալ։ Չի սահմանում իր սահմանները, որովհետև վախենում է վեճից։ Չի արտահայտում դժգոհությունը, որովհետև վախենում է «բարդ» կին երևալ։ Ի վերջո դադարում է ինքն իրեն լինել։ Եվ հենց այդտեղ հարաբերությունները ներսից դատարկվում են։ Որովհետև դժվար է իսկապես սիրել մի մարդու, ով անընդհատ փորձում է խաղալ այն դերը, որն, իր կարծիքով, մյուսը ցանկանում է տեսնել։
Եվ այստեղ մի կարևոր պարադոքս կա․ երբեմն տղամարդուն կորցնելու վախը կնոջը ստիպում է անել հենց այն, ինչը վերջում քայքայում է ձգողականությունը՝ հրաժարվել ինքն իրենից և սեփական ինքնուրույնությունից։
Ի՞նչն է իրականում պահպանում ձգողականությունը
Ոչ կատարյալ լինելը։
Ոչ «ճիշտ» հեռավորություն պահելը։
Ոչ մանիպուլյատիվ կանոնները՝ երբ գրել առաջինը կամ քանի ժամ սպասել պատասխանին։
Եվ հաստատ ոչ «կատարյալ կնոջ» կերպարին անընդհատ համապատասխանելու փորձը։
Կայուն ձգողականությունն ավելի հաճախ պահպանվում է այնտեղ, որտեղ երկու մարդ միաժամանակ զգում են և՛ մտերմություն, և՛ ազատություն։ Որտեղ կարելի է ցանկանալ միմյանց՝ առանց միմյանց տիրելու։ Որտեղ կարելի է խոսել սեփական կարիքների մասին՝ դրանք պահանջների չվերածելով։ Որտեղ կարելի է խոցելի լինել՝ առանց վախենալու, որ մի օր այդ խոցելիությունն օգտագործվելու է որպես զենք։
Տղամարդուն կարող է շատ ուժեղ ձգել այն կինը, որը կարողանում է մտերիմ լինել, բայց չի կորցնում իրեն այդ հարաբերությունների մեջ։ Որը սիրում է, բայց սերը չի վերածում վերահսկողության։ Որը խոսում է իր զգացմունքների մասին, այլ ոչ թե ստիպում է մյուսին դրանք գուշակել։ Որը գիտի՝ ինչ է ուզում և չի հրաժարվում ինքն իրենից միայն նրա համար, որ իրեն ընտրեն։
Եվ, թերևս, այստեղ ամենակարևոր հարցն ամենևին էլ այն չէ, թե ինչ անել, որպեսզի տղամարդը երբեք չհեռանա։ Նման երաշխիք պարզապես գոյություն չունի։ Նույնիսկ ամենաիմաստուն, գեղեցիկ, ուշադիր ու հուզականորեն հասուն կինը չի կարող ղեկավարել ուրիշ մարդու ընտրությունը։
Շատ ավելի կարևոր է այնպիսի հարաբերություններ կառուցել, որտեղ ստիպված չեք լինի անընդհատ ապացուցել, որ արժանի եք սիրո։ Որովհետև երբ հարաբերությունները պահվում են միայն կորցնելու վախի վրա, մարդն անընդհատ իրեն հարցնում է․ «Էլ ի՞նչ անեմ, որ նա մնա»։
Իսկ երբ հարաբերությունները կառուցված են փոխադարձ ընտրության վրա, հարցն արդեն այլ կերպ է հնչում․ «Կարո՞ղ ենք միասին լինել՝ չկորցնելով ինքներս մեզ»։
Եվ հենց սա է իրական մտերմության շատ ավելի ամուր հիմքը, քան տղամարդուն «պահելու» մասին ցանկացած կանոն։
Գրանցվիր մեր 
