Պատահո՞ւմ է, որ ուզում եք մի բան ասել, բայց լրիվ ուրիշ բառ է դուրս թռչում բերանից: Կամ մոռանում եք շատ կարևոր հանդիպման մասին, թեև նախապես գրի էիք առել դրա մասին: Սովորաբար մենք սա կապում ենք հոգնածության, ցրվածության կամ պարզապես պատահականության հետ: Բայց հոգեվերլուծության հայր Զիգմունդ Ֆրեյդը կժպտար ու կասեր՝ «պատահականություններ չեն լինում»: Մեր ենթագիտակցությունը հսկայական ուժ է, որն անընդհատ ճանապարհ է փնտրում դեպի մակերես դուրս գալու համար:
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Եկեք տեսնենք, թե ինչպես է մեր անգիտակցականը մեզ «մատնում» ամենասովորական կենցաղային իրավիճակներում:
Լեզվի սայթաքումներ. երբ ներքին գրաքննիչը հանձնվում է
Երբ զրույցի տաք պահին սխալ բառ եք օգտագործում կամ դիմացինին ուրիշի անունով եք դիմում, դա ուղեղի պարզ վրիպակ չէ: Ֆրեյդյան վրիպակն իրականում երկու հակադիր ուժերի կռիվ է. մի կողմից այն է, ինչ փորձում ենք ասել (որպեսզի պահպանենք քաղաքավարությունը), մյուս կողմից՝ այն, ինչ իրականում մտածում ու զգում ենք:
Երբ մենք հոգնած ենք կամ լարված, մեր ներքին «գրաքննիչը» պարզապես չի հասցնում արգելափակել ճշմարտությունը, և այն բառացիորեն պոկվում է մեր շուրթերից: Ուրեմն հիշեք՝ սա վատ հիշողության կամ ցրվածության նշան չէ, սա թաքնված ներքին կոնֆլիկտի դրսևորում է:
Մոռացկոտությունը՝ որպես թաքնված դիմադրություն
Հաճախ ենք արդարանում, որ մոռացել ենք զանգել, հաշիվը վճարել կամ գնալ որևէ տեղ, որովհետև «շատ խառն էինք»: Սակայն հոգեբանության մեջ մոռանալը պասիվ բան չէ: Դա հոգեկանի շատ ակտիվ պաշտպանական մեխանիզմ է:
Մենք հակված ենք մոռանալու այն ամենը, ինչը մեզ ենթագիտակցորեն տհաճ է կամ պարտադրված: Եթե անընդհատ մոռանում եք անել մի կոնկրետ գործ, նշանակում է՝ ձեր հոգեկանը փորձում է փրկել ձեզ դրա բերած սթրեսից կամ պարզապես դիմադրում է ինչ-որ մեկի ճնշմանը: Սա անձնական սահմանների խախտման մասին վկայող ամենավառ ազդանշանն է:
Սարկազմն ու կատակները. արգելված էմոցիաների արտահայտում
Ֆրեյդը շատ լուրջ էր վերաբերվում հումորին: Ըստ նրա՝ կատակն ամենաանվտանգ ձևն է ասելու այն, ինչը հասարակության կողմից ընդունված չէ կամ արգելված է (հատկապես ագրեսիան կամ թաքնված ցանկությունները):
Սարկազմն ու չար կատակները երբեք անմեղ չեն լինում: Դրանք հնարավորություն են տալիս մարդուն թափել կուտակված զայրույթը զուգընկերոջ կամ ընկերոջ վրա և միաժամանակ խուսափել ուղիղ կոնֆլիկտից: Չէ՞ որ միշտ կարելի է ասել՝ «ուղղակի կատակում էի, ինչո՞ւ ես նեղանում»: Հարաբերություններում մշտական սարկազմը լուրջ նշան է, որ կա պասիվ ագրեսիա և չբարձրաձայնված խնդիր:
Կարդացեք նաև՝ «Դուք ստրուկ եք, որովհետև այդպես հարմար է». Ֆրեյդի դաժան ճշմարտությունը, որը կփոխի ձեր կյանքը
Իրերի անհետացումը և պատահական վնասվածքները
Անընդհատ կորցնո՞ւմ եք բանալիները, գցո՞ւմ եք սիրելի բաժակը, թե՞ անընդհատ հարվածում եք ձեր ոտքին: Ֆրեյդյան վերլուծությունը սա կապում է ենթագիտակցական մեղքի զգացման ու ինքնապատժի հետ:
Երբ մենք մեզ մեղավոր ենք զգում մի բանի համար (նույնիսկ եթե դա պարզապես վատ միտք է եղել), մեր հոգեկանը քավություն է պահանջում: Եվ քանի որ գիտակցաբար մենք մեզ վատություն չենք անի, ենթագիտակցությունն է կազմակերպում այս «պատահարները»: Օրինակ՝ բանալիների կորուստը կարող է խորհրդանշել տուն վերադառնալու ներքին դժկամությունը, իսկ թանկարժեք իրի կոտրվելը՝ մեղքի զգացումից ազատվելու յուրօրինակ տուգանք է:
Ինչպե՞ս լսել ինքներդ ձեզ
Սայթաքումներն ու մոռացկոտությունը պետք չէ համարել պարզապես անհաջողություն: Դրանք մեր հոգեկանի անկեղծ լեզուն են: Փոխանակ ամեն անգամ արդարանալու հերթական սխալի համար, արժե մի պահ կանգ առնել ու հարցնել ինքներդ ձեզ. «Իսկ ի՞նչ էր իրականում ուզում ասել իմ ենթագիտակցությունն այս պահին»: Սա այն բանալին է, որն օգնում է ճանաչել սեփական էմոցիաներն ու թույլ չտալ, որ դրանք վերածվեն ավելի լուրջ հոգեբանական խնդիրների:
Գրանցվիր մեր 
