MediaMag-ի ֆեյսբուքյան էջում տեղադրված մեկ պարզ հարցում՝ «Անվանեք 1 բան, ինչը աշխարհը տանում է կործանման», բացահայտեց շատ անսպասելի ու ցավոտ մի պատկեր: Ճիշտ է, 1000-ից ավելի մեկնաբանություններում մարդիկ նշում էին նաև պատերազմները, համացանցն ու քաղաքականությունը, բայց մեծամասնության պատասխաններն այլ տեղ էին տանում:
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Պարզվում է՝ մենք ամենաշատը վախենում ենք ոչ թե աշխարհի վերջից կամ արտաքին սպառնալիքներից, այլ մարդկային տեսակի ներքին փլուզումից: Ի՞նչն է մեզ իրականում կործանում ըստ ընթերցողների, և ի՞նչ է թաքնված այդ խոսքերի տակ զուտ հոգեբանական տեսանկյունից:
Կարճ ամփոփում.
- Նյութապաշտությունն ու փողի պաշտամունքը քայքայում են էմոցիոնալ կապերը:
- Համատարած անտարբերությունն ու կարեկցանքի անջատումը ծնում են մասսայական մեկուսացում:
- Եսասիրությունն ստիպում է խուսափել սեփական արարքների համար պատասխանատվություն կրելուց:
Հարցումը ֆեյսբուքյան էջում
Առաջատարը. փողի պաշտամունք և ագահություն
Մեկնաբանությունների ճնշող մեծամասնությունում անընդհատ կրկնվում էին «փող», «ագահություն» և «նյութապաշտություն» բառերը:
Ինչո՞ւ ենք մենք այսքան վախենում նյութականից: Հոգեբանության մեջ ագահությունը պարզապես վատ բնավորություն չէ: Դա հիմնարար տագնապի և անապահովության զգացման ուղիղ արդյունք է: Ժամանակակից մարդը փորձում է փողով անվտանգություն գնել մի աշխարհում, որն անընդհատ ու անկանխատեսելի փոխվում է: Բայց այս մեխանիզմը հակառակն է անում. նյութականի անվերջ վազքի մեջ մենք կորցնում ենք էմոցիոնալ կապերը, իսկ հարաբերությունները վերածվում են զուտ շահավետ գործարքների:
Կարդացեք նաև՝ Ի՞նչ կկատարվի աշխարհի հետ, եթե բոլոր միջատներն անհետանան
Անտարբերություն և կարեկցանքի բացակայություն
«Անտարբերություն», «իրար չլսել» և «սառնություն». սրանք հարցման երկրորդ ամենահաճախ հանդիպող պատասխաններն էին:
Մենք ապրում ենք ինֆորմացիոն ահռելի աղմուկի մեջ: Ամեն օր մեր ուղեղն այնքան բացասական լուրեր է մարսում, որ պարզապես անջատում է կարեկցանքը՝ ինքնապաշտպանվելու և հոգեպես չհյուծվելու համար: Բայց հենց այս պաշտպանական սառնությունն է ծնում այն խորը միայնությունը, որի մասին այսօր ահազանգում են բոլոր հոգեբանները: Մարդիկ ունեն հարյուրավոր վիրտուալ ընկերներ, բայց իրական կյանքում չունեն մեկին, ով պարզապես կլսի ու կհասկանա իրենց:
Էգոիզմ և փախուստ պատասխանատվությունից
Շատերն իրենց մեկնաբանություններում գրել էին ընդամենը մեկ բառ՝ «Մարդը», «Եսասիրությունը» կամ «Էգոն»:
Սա խոսում է մասսայական, խորը հիասթափության մասին: Բայց այստեղ մի հետաքրքիր նրբերանգ կա. մեղադրելով «մարդուն» կամ «էգոիզմին»՝ մենք շատ հաճախ հրաժարվում ենք մեր իսկ անձնական պատասխանատվությունից: Շատ ավելի հեշտ է ասել, թե «աշխարհը չարացել է», քան ընդունել հարաբերություններում մեր սեփական սխալները: Երբեմն մենք ավելի հակված ենք մեր անհաջողությունների համար մեղադրել մեր կենդանակերպի նշանին, կամ էլ փրկություն ենք փնտրում այնպիսի համակարգերում, ինչպիսին նումերոլոգիան է, քան թե ուղիղ առերեսվում ենք մեր սեփական էգոյի և բարդույթների հետ:
Այս հարցումն ու ձեր հարյուրավոր մեկնաբանությունները ցույց տվեցին մի պարզ, բայց կարևոր ճշմարտություն: Աշխարհը կործանվում է ոչ թե դրսից, այլ ներսից: Այն փլուզվում է ամեն անգամ, երբ զգացմունքը փոխարինվում է հաշվարկով, երբ մենք փակում ենք աչքերը դիմացինի ցավի առաջ և մոռանում, որ ցանկացած մեծ փոփոխություն սկսվում է հենց մեզնից՝ հայելու մեջ նայող մարդուց:
Գրանցվիր մեր 
