Արի՛ անկեղծ լինենք. գրեթե բոլորս էլ առնվազն մեկ անգամ հայտնվել ենք այս աբսուրդային ու միաժամանակ ցավոտ իրավիճակում։ Ինչու՞ է մեր սիրտը նմանվում անսարք կողմնացույցի, որը մեզ միշտ տանում է դեպի փոթորիկ, երբ հանգիստ նավահանգիստը ձեռքի մեկնումի վրա է։
Քո կողքին կա մի մարդ, ով պատրաստ է քեզ համար շրջել աշխարհը։ Նա հոգատար է, կանխատեսելի, միշտ հասանելի ու անկեղծորեն սիրահարված։ Բայց քո ներսում ինչ-որ բան համառորեն լռում է։ Դու նրան համարում ես «չափազանց լավը», իսկ իրականում՝ պարզապես ձանձրալի։ Դու վանում ես նրան՝ պատճառաբանելով, թե «այն նույն կայծը չկա»։
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Իսկ հետո հայտնվում է նա։ Մեկը, ով քո հաղորդագրություններին պատասխանում է օրեր հետո, ով ստիպում է քեզ անընդհատ կասկածել սեփական արժեքիդ վրա, ու ում ուշադրության մեկ նշույլի համար դու պատրաստ ես զոհաբերել ամեն ինչ։
1. Հաղթանակի «էժանությունը»
Մեր հոգեբանությունն ունի մի տարօրինակ կառուցվածք. մենք հաճախ արժեքավոր ենք համարում միայն այն, ինչը ձեռք է բերվում պայքարով ու տառապանքով։ Երբ ինչ-որ մեկը մեզ սիրում է անվերապահորեն, ենթագիտակցորեն հարց է ծագում. «Եթե նա այսքան հեշտությամբ տվեց իր սերը, գուցե այդ սերն այդքան էլ թանկ չէ՞»։ Մենք սկսում ենք վազել նրանց հետևից, ովքեր մեզ չեն նկատում, որովհետև նրանց ուշադրությունը մեզ համար դառնում է «գավաթ», որը պետք է նվաճել սեփական էգոն բարձրացնելու համար։
2. «Փրկչի» պատրանքը
Հաճախ մենք կպչում ենք սառն ու անտարբեր մարդկանց, որովհետև հավատում ենք մի վտանգավոր հեքիաթի. «Ես այնքան առանձնահատուկ եմ, որ կկարողանամ հալեցնել նրա սառցե սիրտը»։ Սա իսկական ծուղակ է։ Մենք սիրահարվում ենք ոչ թե իրական մարդուն, այլ այն պատկերացմանը, թե ինչպես նա կփոխվի մեր շնորհիվ։ Իսկ նրանք, ովքեր մեզ արդեն սիրում են, մեզ հնարավորություն չեն տալիս խաղալ այդ դրամատիկ դերը, որովհետև նրանց «փրկելու» կարիքը չկա։
3. Մանկության արձագանքները
Եթե մանկության տարիներին ստիպված ես եղել «վաստակել» ծնողներիդ սերը, կամ եթե տանը մշտական էմոցիոնալ սառնություն է տիրել, ուղեղդ ֆիքսել է մի սխալ բանաձև. «Սերը ցավ է ու անհասանելիություն»։ Դրա համար էլ, երբ հանդիպում ես առողջ ու հանգիստ սիրո, ներսիդ տագնապած երեխան հուշում է. «Սա սեր չէ, սա չափազանց հեշտ է, այստեղ ինչ-որ բան այն չէ»։ Դու վերադառնում ես ցավին, որովհետև դա քեզ համար ծանոթ ու «հարազատ» միջավայր է։
Կարդացեք նաև՝ Ինչու ենք կորցնում, երբ փորձում ենք պահել. Կառլ Յունգի «բաց թողնելու» պարադոքսը
4. Ինքնասիրության պակասը
Սա թերևս ամենադաժան պատճառն է։ Մենք թույլ ենք տալիս մեզ սիրել այնքան, որքան հավատում ենք, որ արժանի ենք։ Եթե ներսում դու քեզ չես սիրում, ապա այն մարդը, ով քեզ գնահատում է, քեզ թվում է կա՛մ սխալված, կա՛մ պարզապես թույլ։ Իսկ նա, ով քեզ արհամարհում է, կարծես հաստատում է քո ներքին վախերը, և դու ձգվում ես դեպի նա, որովհետև նա «ճիշտ» է տեսնում քեզ։
Ինչպե՞ս կանգնեցնել այս անիմաստ վազքը
Առաջին քայլը սթափվելն է։ Հաջորդ անգամ, երբ կզգաս, որ քեզ ձգում է դեպի մեկը, ով քեզ անտեսում է, հարցրու ինքդ քեզ. «Ես իսկապե՞ս սիրում եմ այս մարդուն, թե՞ ուղղակի ուզում եմ, որ նա ինձ հավանի, որպեսզի ես ինձ արժևորված զգամ»։
Իսկական սերը հանգիստ է։ Այն չի ստիպում քեզ ժամերով սպասել հեռախոսի էկրանին։ Դադարի՛ր վազել նրանց հետևից, ովքեր քեզ չեն տեսնում։ Շրջվի՛ր և նայիր նրանց, ովքեր արդեն քո կողքին են։
Գրանցվիր մեր 
