Երբ խոսում ենք ֆրանսիայի ամենագեղեցիկ կանանցից, ոճի խորհրդանիշներից, առաջին հերթին հիշում ենք Բրիժիտ Բարդոյին, Կատրին Դընյովին կամ լեգենդար Կոկո Շանելին։ Իսկ Կապյուսինի անունը հազվադեպ է հիշատակվում նրանց կողքին։ Մինչդեռ հենց նրան էր Ժիվանշին համարում իր իդեալը։ Հենց նրա ժպիտն էր ռեժիսոր Բլեյք Էդվարդսը համեմատում Մոնա Լիզայի ժպիտի հետ։ Իսկ Օդրի Հեփբերնը նրա մտերիմ ընկերուհին էր և նրա կողքին մնաց մինչև կյանքի վերջին օրը։
Կապյուսինի կյանքում հաջողությունն ու դժբախտությունը կարծես մշտապես հաջորդում էին իրար։ Ամեն նոր վերելքից հետո հերթական հարվածն էր սպասվում։ Եվ մի օր այդ ամենն ավարտվեց ողբերգությամբ։
Աղջիկը Սեն Ռաֆայելից
Ժերմեն Էլեն Իրեն Լեֆևրը ծնվել է 1928 թվականի հունվարի 6-ին Ֆրանսիայի հարավում՝ Սեն Ռաֆայել քաղաքում։ Նա մեծացել էր բավականին ապահովված ընտանիքում և լավ կրթություն ստանալու բոլոր հնարավորություններն ուներ։ Ծնողները ցանկանում էին, որ դուստրը դպրոցում ուսուցչուհի աշխատի։ Բայց Ժերմենն իր ապագան բոլորովին այլ կերպ էր պատկերացնում։
Տասնյոթ տարեկանում փողոցում նրան նկատեց մի լուսանկարիչ և առաջարկեց մեկնել Փարիզ։ Աղջիկն առանց երկար մտածելու համաձայնեց։ Շատ չանցած՝ նա արդեն աշխատում էր Քրիստիան Դիորի և Ժիվանշիի նորաձևության տներում։ Այդ ժամանակ էլ Ժերմենն ընտրեց Կապյուսին բեմական անունը՝ իր սիրելի ծաղկի՝ նաստուրցիայի պատվին։
Ինքը՝ Քրիստիան Դիորը, հիացած էր նրա հայացքով։ Դրանում ինչ-որ անորսալի, գրեթե խորհրդավոր բան կար։ Իսկ Ժիվանշին այնքան էր գնահատում Կապյուսինի գեղեցկությունն ու նրբագեղությունը, որ հետագա տասնամյակների ընթացքում շարունակեց նրան հագցնել իր հավաքածուների զգեստները՝ մինչև դերասանուհու կյանքի վերջը։
Հենց Ժիվանշիի նորաձևության տանն էլ Կապյուսինը ծանոթացավ տասնվեցամյա Օդրի Հեփբերնի հետ։ Աղջիկներն անմիջապես մտերմացան։ Այդ ընկերությունը տարիների ընթացքում միայն ամրապնդվեց և դարձավ այն հազվադեպ բաներից մեկը, որոնցից Կապյուսինը կարողանում էր ուժ ստանալ իր կյանքի ամենածանր պահերին։
Հոլիվուդը, փառքն ու ծանր ախտորոշումը
1940-ականների վերջին Կապյուսինը սկսեց նկարահանվել կինոյում։ Սկզբում նրան միայն փոքրիկ դերեր էին բաժին հասնում, բայց ժամանակի ընթացքում առաջարկներն ավելի լուրջ դարձան։
«Հանդիպում հուլիսին» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ նա սիրահարվեց դերասան Պիեռ Տրաբոյին։ Շուտով նրանք ամուսնացան, սակայն համատեղ կյանքը չստացվեց։ Ամուսինը չափազանց խանդոտ էր և հաճախ էր խմում։ Ընդամենը մի քանի ամիս անց ամուսնությունը փլուզվեց։
Մի օր Օդրի Հեփբերնը գնաց ընկերուհուն այցելելու և նրան գտավ ինքնասպանության փորձից հետո։ Նա անմիջապես շտապօգնություն կանչեց։ Օդրիի ժամանակին միջամտության շնորհիվ Կապյուսինի կյանքը հաջողվեց փրկել։
Հիվանդանոցում բժիշկները նրա մոտ ախտորոշեցին մանիակալ-դեպրեսիվ փսիխոզ։ Այն տարիներին նման հիվանդությունները փորձում էին բուժել էլեկտրական հոսանքով և սառցե լոգանքներով։ Սակայն այդ բուժումներից Կապյուսինի վիճակը չէր լավանում։
Այդուհանդերձ, նրա կարիերան շարունակում էր հաջողությամբ զարգանալ։ 1957 թվականին հոլիվուդյան պրոդյուսեր Չարլզ Ֆելդմանը Նյու Յորքում անցկացվող նորաձևության ցուցադրություններից մեկի ժամանակ նկատեց Կապյուսինին և հրավիրեց Հոլիվուդ։
1958 թվականին նա պայմանագիր կնքեց Columbia Pictures կինոստուդիայի հետ, իսկ 1961 թվականին առաջադրվեց «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի։
1963 թվականին էկրան բարձրացավ Բլեյք Էդվարդսի «Վարդագույն հովազը» ֆիլմը, որտեղ Կապյուսինը նկարահանվել էր Փիթեր Սելերսի հետ։ Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ, և դերասանուհուն ճանաչեցին ամբողջ աշխարհում։
Բայց հանդիսատեսի սերն ու մասնագիտական հաջողությունները չէին նշանակում, թե նրա անձնական կյանքում ամեն ինչ կարգին էր։
Դեռ 1962 թվականի ամռանը, երբ նրա կարիերան վերելքի շրջանում էր, Կապյուսինը մեծ քանակությամբ քնաբեր դեղահաբեր ընդունեց՝ փորձելով վերջ տալ կյանքին։
Այդ օրերին Օդրի Հեփբերնը ռադիոյով լսել էր Մերիլին Մոնրոյի մահվան լուրը։ Նա անմիջապես անհանգստացավ ընկերուհու համար և որոշեց առանց նախապես զանգահարելու այցելել նրան։ Եվ այս անգամ էլ հասցրեց ճիշտ ժամանակին։
Դրանից հետո Օդրին Կապյուսինին իր հետ տարավ Շվեյցարիա և օգնեց բնակություն հաստատել իր տան հարևանությամբ։ Այդպես նա կարող էր միշտ մոտ լինել ընկերուհուն և անհրաժեշտության դեպքում օգնության հասնել։
Ուիլյամ Հոլդենն ու կյանքի վերջին ծանր տարիները
1960-ականների կեսերին Կապյուսինը ծանոթացավ հայտնի դերասան Ուիլյամ Հոլդենի հետ։ Թեև Հոլդենն ամուսնացած էր, նրանց միջև սիրավեպ սկսվեց։
Նրանց հարաբերությունները տևեցին երկու տարի։ Դա բուռն, բայց միևնույն ժամանակ ցավոտ ու անհույս սեր էր։ Ի վերջո, նրանք բաժանվեցին, սակայն կարողացան ընկերներ մնալ։ Այդ մտերմությունը պահպանվեց մինչև Հոլդենի մահը՝ 1981 թվականը։
Կապյուսինը շարունակում էր աշխատել և նոր դերեր ստանալ։ 1969 թվականին նա նկարահանվեց Ֆեդերիկո Ֆելինիի «Սատիրիկոն» ֆիլմում, իսկ 1976 թվականին՝ «Բլեֆ» կատակերգությունում՝ Ադրիանո Չելենտանոյի և Էնթոնի Քուինի հետ։ Վերջին ֆիլմը հատկապես մեծ ժողովրդականություն վայելեց Խորհրդային Միությունում՝ դառնալով հանդիսատեսի սիրելի կատակերգություններից մեկը։
Տարբեր տարիներին Կապյուսինի խաղընկերներն են եղել նաև Փիթեր Օ’Թուլը, Ժան-Պոլ Բելմոնդոն, Մարչելո Մաստրոյանին և Վուդի Ալենը։
Սակայն Ուիլյամ Հոլդենի մահը ծանր հարված հասցրեց նրան։ Կապյուսինը դժվարությամբ էր հաշտվում այդ կորստի հետ։
Իսկ 1987 թվականին տեղի ունեցավ ևս մեկ ողբերգություն։ Ինքնասպան եղավ նրա մտերիմ ընկերուհին՝ հայտնի երգչուհի Դալիդան։
Կապյուսինը շատ ծանր տարավ նաև այս կորուստը։ Հիվանդությունը կրկին սրվեց։ Դեպրեսիայի շրջաններն ավելի խորն ու տևական էին դառնում, իսկ այն օրերը, երբ նա իրեն համեմատաբար լավ էր զգում, գնալով պակասում էին։
Կյանքի վերջին տարիներին դերասանուհին ապրում էր Շվեյցարիայի Լոզան քաղաքում՝ գրեթե բոլորից մեկուսացած։
Նրա հիմնական ընկերակիցները կատուներն էին։ Կապյուսինն այնքան էր կապվել նրանց հետ, որ նույնիսկ իր ողջ կարողությունը կտակել էր այդ կենդանիներին։ Այդ ժամանակ նրանք արդեն դարձել էին նրա կյանքի ամենամտերիմ ու հավատարիմ էակները։
1990 թվականի մարտի 17-ին Կապյուսինը ցած նետվեց իր բնակարանի պատուհանից։ Նա ընդամենը 62 տարեկան էր։
Օդրի Հեփբերնը ընկերուհուց երեք տարի ավելի ապրեց։ Կապյուսինի մասին նա հազվադեպ էր խոսում, իսկ երբ խոսում էր, դժվարությամբ էր զսպում ցավը։
Ժիվանշին մինչև կյանքի վերջը պահեց նրա լուսանկարները։
Իսկ լայն հասարակությունը տարիների ընթացքում գրեթե մոռացավ Կապյուսինին։
Ափսոս։ Որովհետև նման բացառիկ գեղեցկություն և այդքան դժվարին ճակատագիր ունեցող կանայք արժանի են հիշվելու։
Գրանցվիր մեր 
