Ալբերտ Էյնշտեյնը մի անգամ իր մահացած ընկերոջ մասին ասել է.
«Ահա Բեսոն ինձնից մի փոքր շուտ հեռացավ այս տարօրինակ աշխարհից: Դա ոչինչ չի նշանակում: Մեզ նման մարդիկ գիտեն, որ անցյալի, ներկայի և ապագայի միջև տարբերությունը պարզապես համառորեն գոյատևող պատրանք է»:
Այսպես նա ակնարկում էր, որ մահն իրականում ընդամենը պատրանք է։
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Մարդկության պատմության սկզբից ի վեր թե՛ գիտնականներին, թե՛ սովորական մարդկանց հանգիստ չտվող ամենամեծ էկզիստենցիալ հարցն այն է, թե ինչ է լինում մահից հետո: Տեխնոլոգիաների զարգացմանը զուգընթաց փոխվել են նաև մեր պատասխանները: Թեև հնարավոր վարկածներն անթիվ են, վերջին ուսումնասիրություններից մեկը պնդում է բացարձակապես այլ բան. մահը պարզապես գոյություն չունի:
Տիեզերքների անվերջ քանակություն
Բժշկագիտության դոկտոր Ռոբերտ Լանզայի խոսքով՝ մահն իրականում դուռ է դեպի անթիվ տիեզերքներ: Դա նշանակում է, որ ճիշտ այնպես, ինչպես դուք այս պահին ապրում եք ձեր կյանքը, ձեր մեկ այլ տարբերակ իր կյանքն ապրում է այլ իրականության մեջ՝ կայացնելով որոշումներ, որոնք փոխում են իրերի ընթացքը: Այնպես որ, ինչի համար էլ այս կյանքում ափսոսում եք կամ ինչ հնարավորություն էլ բաց եք թողել, այն, ամենայն հավանականությամբ, արդեն իսկ իրականություն է դարձել մեկ այլ տիեզերքում:
Լանզան պնդում է, որ այն ամենը, ինչ տեսականորեն կարող է պատահել, ինչ-որ մի տիեզերքում անպայման տեղի է ունենում: Յուրաքանչյուր հնարավոր արդյունք կյանքի է կոչվում անվերջանալի տիեզերքներից մեկնումեկում: Այդ իսկ պատճառով նա եզրակացնում է, որ նման պայմաններում մահն ուղղակի չի կարող գոյություն ունենալ, քանի որ բոլոր հնարավոր սցենարներն ընթանում են միաժամանակ: Եթե այս միտքը դժվար է ընկալել, մի փոքր էլ համբերեք:
Գիտակցությունը էներգիա է
Պարզվում է՝ միակ պատճառը, որ մենք մեր գիտակցությունը՝ մեր գոյության փաստը, կապում ենք ֆիզիկական մարմնի հետ, մեր ուղեղում շրջանառվող էներգիան է: Հենց այս էներգիան է մեզ հուշում, որ մենք ողջ ենք:
Մենք հավատում ենք մահվանը, քանի որ մեզ դեռ մանկուց սովորեցրել են, որ ի վերջո մահանալու ենք: Մեր կապը մարմնի հետ այնքան ամուր է, որ երբ «մահանում ենք», ենթադրում ենք, թե մարմնի հետ մեկտեղ անջատվում է նաև գիտակցությունը: Սակայն բիոցենտրիզմը՝ որպես ամեն ինչի նոր տեսություն, պնդում է, որ մահն ամենևին էլ վերջը չէ: Մենք ունակ ենք փոխել մեր ուղեղի նեյրոնային կապերը նոր ասոցիացիաների միջոցով (օրինակ՝ դիպչելով կրակին՝ հասկանում ենք, որ այն այրում է)։ Սա ապացուցում է, որ այն ամենը, ինչ մենք տեսնում և զգում ենք, պարզապես անհնար կլիներ ընկալել առանց մեր գիտակցության:
Մենք ինքներս ենք ստեղծում մեր իրականությունը
Բիոցենտրիզմը հիմնվում է այն գաղափարի վրա, որ կյանքն ու գիտակցությունը տիեզերքի հիմնասյուներն են: Լանզան նաև հավելում է, որ հենց գիտակցությունն է ստեղծում նյութական աշխարհը, այլ ոչ թե հակառակը: Այսինքն՝ մենք ենք կերտում մեր սեփական իրականությունը:
Մտածեք մարդկային ընկալման ուժի մասին: Կա ճշմարտություն, և կա դրա մեր մեկնաբանությունը, որը խիստ անհատական է և կարող է տարբերվել մարդուց մարդ: Այն ամենը, ինչ դուք տեսնում ու զգում եք հենց հիմա, անգամ այս բառերը, որոնք կարդում եք, ձեր ուղեղում վերամշակվող տեղեկատվություն է: Ժամանակի և տարածության պես հասկացությունները հնարավոր չէ ըմբռնել առանց գիտակցության պրիզմայի:
Մահը խզում է մտքի և մարմնի կապը
Պատկերացրեք օդը. գիտեք, որ այն ամենուր է, բայց եթե փորձեք բռնել այն, ափը բացելիս ի՞նչ կտեսնեք: Ոչինչ։ Սա պարզ օրինակ է, թե ինչպես կարող է որևէ բան գոյություն ունենալ առանց շոշափելի ֆիզիկական մարմնի:
Լանզան վստահ է, որ երբ մենք մահանում ենք, պարզապես կտրվում է այն կապը, որը միտքն ու մարմինը պահում էր որպես մեկ ամբողջություն: Այդ կապի խզումը թույլ է տալիս, որպեսզի գիտակցությունը ազատ հոսի ու միանա տիեզերական հավաքական տարածությանը:
Ի դեպ, այս թեման էլ ավելի խորը հասկանալու համար առաջարկում ենք դիտել մեր պատրաստած տեսանյութը՝ «ՑՆՑՈՂ Է. Արհեստական բանականությունը ՄԱՀԻՑ ՀԵՏՈ ԿՅԱՆՔԻ մասին», որտեղ արհեստական բանականությունը կիսվում է մահվանից հետո կյանքի վերաբերյալ իր զարմանալի վերլուծություններով: Հենց այսպիսի հավաքական գիտակցությունն էլ մեզ ազատագրում է ժամանակի ու տարածության սահմանափակումներից:
Բոլոր հնարավորությունները խաղարկվում են
Huffington Post-ին տված հարցազրույցում Լանզան պարզաբանել է, որ տարածությունն ու ժամանակը պարզապես գործիքներ են, որոնց միջոցով մեր ուղեղն ընկալում է շրջակա աշխարհը. դրանք կարծես գիտակցության լեզուն լինեն:
«Այն ամենը, ինչ հնարավոր է, տեղի է ունենում ինչ-որ մի տիեզերքում: Նման սցենարներում մահն ուղղակի գոյություն չունի, քանի որ բոլոր տարբերակներն ընթանում են միաժամանակ: «Ես»-ի զգացողությունն ընդամենը մեր ուղեղում գործող էներգիա է: Իսկ էներգիան երբեք չի մեռնում և չի կարող ոչնչացվել»։ Այսինքն՝ մեր կյանքի յուրաքանչյուր հնարավոր սցենար ինչ-որ մի տեղ անպայման իրականություն է դառնում:
Կարդացեք նաև՝ Ֆիզիկոսն առաջ է քաշել գիտակցության մի տեսություն, որը բացատրում է՝ ինչ է կատարվում մարդու հետ մահից հետո
Ինչպես հեռուստասերիալի ավարտը
Եթե ձեզ դեռ դժվար է այս ամենն ընկալել, Լանզան առաջարկում է մահը դիտարկել որպես հերթական լավ հեռուստասերիալի ավարտ: Դուք կարող եք տեսնել տարբեր պատմություններ, ծանոթանալ տարբեր կերպարների հետ և հետևել տարբեր վերջաբանների, բայց, ինչպես տիեզերքի անթիվ տարբերակների դեպքում, յուրաքանչյուր սյուժեի վերջում գլխավոր հերոսը միևնույն է՝ դուք եք:
Ինչ-որ առումով ձեր պատմությունը միշտ անավարտ է, քանի որ տիեզերքի ինչ-որ մի անկյունում ձեր մեկ այլ տարբերակ շարունակում է ապրել բոլորովին այլ սյուժեով: Ի վերջո, թե՛ մահը, թե՛ մեր գիտակցությունը պարզապես էներգիա են, իսկ էներգիան ոչ ստեղծվում է, ոչ էլ ոչնչանում. սա ֆիզիկայի անխախտ օրենքն է:
Գիտակցության և տիեզերքի ուսումնասիրությունը
Եթե ցանկանում եք ավելի խորասուզվել այս թեմայի մեջ, Լանզան մի ամբողջ գիրք է նվիրել դրան՝ «Բիոցենտրիզմ. ինչպես են կյանքն ու գիտակցությունը տիեզերքի բնույթը հասկանալու բանալիները»: Ինչպես և սպասվում էր, գիտական աշխարհում այն բուռն քննարկումների ու հակասությունների տեղիք է տվել:
Այնուամենայնիվ, Լանզայի բացահայտումները կյանքի ու մահվան վերաբերյալ խորքային մտորումների առիթ են տալիս և կարող են դառնալ գիտության ամենաբարդ հանելուկների պակասող օղակը: Այս տեսությունը ենթադրում է, որ տարածությունն ու ժամանակը, ինչպես նաև նյութն ու մահը, պարզապես մարդկային ընկալման արդյունք են՝ պատրանք, որը լիովին կախված է դիտորդից:
Գիտակցության ազատությունը
Եթե մենք որոշենք հավատալ այս տեսությանը, այն կարող է մեզ աներևակայելի ազատություն ու զորություն տալ մեր իսկ կյանքի նկատմամբ: Ստացվում է, որ տիեզերքի օրենքներն ու ուժերը կարելի է ձևափոխել: Մենք կարող ենք կերտել այնպիսի կյանք, որին միշտ ձգտել ենք՝ անվերջանալի տարբերակների մեջ կայացնելով մեզ համար ամենաօգտակար և ճիշտ որոշումները:
Մենք նաև կորցնելու ոչինչ չենք ունենա, քանի որ մահվան վախը վերջնականապես կչքանա։ Դրա փոխարեն մենք կընդունենք մի աշխարհ, որտեղ չկա ժամանակ ու տարածություն, և որտեղ բոլորս անտեսանելի թելերով միացած ենք միմյանց՝ անցյալի, ներկայի և ապագայի խաչմերուկներում:
Հիշեք, որ էներգիան հոսում է
Քանի որ էներգիան չի ստեղծվում և չի ոչնչանում, միակ իրական ժամանակը ներկան է։ Տեխնիկապես գոյություն չունի ոչ անցյալ, ոչ էլ ապագա: Թե ինչպես է այս ամենն անդրադառնում անմիջապես մահվան վրա՝ դեռևս անորոշ է, բայց այն միանշանակ պետք է ոգեշնչի ձեզ՝ ապրելու գիտակից հոսքի մեջ:
Բաց թողեք անցյալը, վայելեք ներկան և դադարեք անընդհատ սպասել հաջորդ պահին:
Գրանցվիր մեր 
