Ամեն ինչ սկսվեց մերժումից։ Ու ոչ թե մեկ կամ երկու անգամ, այլ անընդհատ։ Քեզ ասում են՝ ձայնդ խռպոտ է, հասակդ՝ կարճ, արտաքինդ՝ բացարձակ ոչ բեմական։ Ուրիշը վաղուց կկոտրվեր։ Կգնար, կգտներ հանգիստ, ապահով մի աշխատանք ու կհամակերպվեր իր ճակատագրի հետ։ Բայց ոչ նա։
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Շառլ Ազնավուրի պատմությունը պարզապես հերթական հեքիաթը չէ հաջողության մասին։ Սա ցավին դիմանալու, սեփական թերությունները գլխավոր զենք դարձնելու և աշխարհին քո կանոնները թելադրելու բացառիկ արվեստ է։
Ահա նրա փիլիսոփայության երեք հիմնասյուները, որոնք կօգնեն ոտքի կանգնել, երբ թվում է, թե հողը փախչում է ոտքերի տակից։
1. Պարտությունը վերջակետ չէ, այլ ճանապարհային նշան
«Ես չեմ վախենում ձախողումներից։ Դրանք պարզապես ցույց են տալիս այն ճանապարհը, որով պետք չէ գնալ»։
Մենք սարսափում ենք սխալվելուց։ Մեզ դեռ մանկուց սովորեցրել են, որ սխալվելը ամոթ է, իսկ պարտությունը՝ խարան։ Իսկ Ազնավուրը դրան նայում էր բոլորովին այլ անկյունից։ Նրան դռնեդուռ մերժում էին, բայց նա չփորձեց լարել ձայնալարերը, փոխել տեմբրը կամ ընդօրինակել ժամանակի աստղերին։ Նա հասկացավ մի պարզ ճշմարտություն. եթե մի դուռ համառորեն փակ է մնում, ուրեմն դա քոնը չէ։ Ձախողումը պարզապես ինֆորմացիա է։ Վերցրու այն, սրբիր փոշին ու քայլիր առաջ՝ դեպի քո իրական դուռը։
2. Հեռանալու քաջությունն ու գիտակցված միայնությունը
«Ավելի լավ է ընտրել միայնությունը, քան տառապել այնպիսի հարաբերություններում, որոնք քեզ ոչինչ չեն տալիս»։
Ինչո՞ւ ենք մենք հաճախ տարիներով հանդուրժում մարդկանց, ովքեր մեզ արժեզրկում են։ Որովհետև վախենում ենք մնալ ինքներս մեր հետ։ Բայց Ազնավուրը շատ հստակ գիծ է քաշում. գիտակցված միայնությունը շքեղություն է, իսկ տոքսիկ հարաբերությունները՝ դանդաղ ինքնասպանություն։ Եթե միջավայրը քեզ չի սնուցում, եթե կողքիդ մարդը չի լսում քո հոգու ձայնը՝ հեռացիր։ Առանց ավելորդ աղմուկի ու դրամայի։ Դա փախուստ չէ, դա ինքնահարգանք է։ Ավելի լավ է դատարկել տարածքը, քան լցնել այն պատահական ու օտար մարդկանցով։
Կարդացեք նաև՝ Շառլ Ազնավուր։ Մտքեր սիրո, դժվար ճանապարհի և երգի մասին
3. Շարժումը որպես կյանքի միակ ապացույց
«Եթե դուք կանգ եք առնում, դուք սկսում եք ծերանալ»։
Ծերությունը անձնագրի մեջ տպված թվերը չեն։ Այն սկսվում է հենց այն վայրկյանին, երբ մարում է աչքերիդ փայլը։ Երբ դադարում ես հարցեր տալ ու զարմանալ։ Երբ կենցաղային ճահիճը աննկատ կուլ է տալիս երազանքներդ։ Ազնավուրը 90-ն անց բեմում էր՝ աչքերում ավելի շատ կրակ, քան շատ քսանամյա երիտասարդներ ունեն այսօր։ Նա ապացուցեց, որ քանի դեռ միտքդ պրպտում է, քանի դեռ սիրտդ բաբախում է ստեղծելու ցանկությունից, դու անպարտելի ես ժամանակի առաջ։
Վերջաբանի փոխարեն
Ազնավուրը մեզ համար պարզապես արվեստագետ չէ։ Նա կենդանի կողմնացույց է։ Հաջորդ անգամ, երբ կզգաք, որ ուժասպառ եք եղել, երբ կթվա, թե ողջ աշխարհը ձեր դեմ է, հիշեք այս փոքրամարմին մարդուն։ Մարդուն, ով ստիպեց մոլորակին լսել ու սիրել իր անկատար, բայց խենթանալու աստիճան անկեղծ ձայնը։ Դուք էլ կարող եք։ Պարզապես երբեք մի դավաճանեք ինքներդ ձեզ։
Գրանցվիր մեր 
