Կարճ և գլխավորը (Ամփոփ)
- 90-ականներին մեծացած սերունդը ձևավորել է սպասողական տագնապի վրա հիմնված կենսահայացք, որն այսօր խանգարում է նրանց հանգստանալ:
- Դադար առնելու վախն ու հանգստի մեղքի զգացումը հանգեցնում են վաղաժամ էմոցիոնալ հյուծվածության:
- Նյութական գերբեռնվածությունը (շատ մթերք և իրեր գնելը) անգիտակից փորձ է՝ հետ բերելու մանկության չապրած հույզերը:
Սոցցանցերում շատ հաճախ կարելի է հանդիպել 90-ականների «մութ ու ցուրտ» տարիներին նվիրված հուզիչ գրառումների։ Կարոտով հիշում ենք նավթավառը, մոմի լույսի տակ խաղացած թղթախաղերը, բակային համերաշխությունն ու տաք վառարանի կողքին հավաքված ընտանիքը։ Բայց այս ջերմ ու ռոմանտիկ պատկերի տակ հաճախ մոռանում ենք մի ամբողջ սերնդի չսպիացած հոգեբանական բեռի մասին։
Այն երեխաները, որոնք մեծացել են այդ դժվարին տարիներին, այսօր արդեն 30-ից 45 տարեկան են։ Շատերը կայացած մարդիկ են, ղեկավարում են սեփական բիզնեսը, ունեն լավ բնակարան ու հստակ կարիերա։ Բայց եթե խորը նայենք, նրանց զգալի մասին միավորում է մի շատ ցավոտ խնդիր՝ այս մարդիկ ուղղակի կորցրել են հանգստանալու ու կյանքը վայելելու ունակությունը։
Միացե՛ք մեր Telegram ալիքին
Բաց մի թողեք նոր հոդվածներն ու էքսկլյուզիվ վերլուծությունները։ Կարդացեք ամենակարևորը՝ առաջինը։
«Գոյատևման ռեժիմը»՝ որպես հիմնական կենսահայացք
Երբ երեխայի բազային անվտանգության զգացումը խախտվում է հացի հերթերի, հոսանքազրկումների ու պատերազմական լարվածության պատճառով, նրա նյարդային համակարգը ստիպված է լինում հարմարվել այդ խրոնիկ վտանգին։ Այդպես էլ ձևավորվում է մի նոր կենսահայացք՝ հիմնված սպասողական տագնապի վրա։ Ուղեղն անընդհատ ահազանգում է, թե ամեն ինչ ամեն վայրկյան կարող է փլուզվել։
Այսօր այդ սերունդն ապրում է խաղաղ ու ֆինանսապես անհամեմատ ապահով պայմաններում։ Բայց խնդիրն այն է, որ նրանց ուղեղը շարունակում է աշխատել նույն ճգնաժամային ռեժիմով։ Նրանց համար գերաշխատելը, տարիներով արձակուրդ չգնալը պարզապես հաջողության հասնելու ձև չէ։ Դա անգիտակից պաշտպանական մեխանիզմ է, փորձ՝ ապահովագրվելու վաղվա անկանխատեսելի արհավիրքից։
Հանգստի մեղքի զգացումը և դադարի վախը
Այս սերնդի ամենավտանգավոր խնդիրներից մեկը կանգ առնել չկարողանալն է։ Նրանց առօրյան նման է մի անվերջանալի մարաթոնի։ Հենց փորձում են հանգստանալ, պարզապես ոչինչ չանել ու տրվել սեփական հույզերին, նրանց մոտ անմիջապես արթնանում է սուր տագնապ և անբացատրելի մեղքի զգացում։
Ներսում գործում է մի շատ վտանգավոր սկզբունք. «եթե թուլանամ ու ձեռքիցս բաց թողնեմ վերահսկողությունը, հաստատ մի վատ բան կլինի»։ Հենց սրա հետևանքն է այն, որ մարդիկ դեռ 30-35 տարեկանում ունենում են էմոցիոնալ ու ֆիզիկական հյուծվածության (burnout) այնպիսի ծանր նշաններ, որոնք առաջ հանդիպում էին միայն կենսաթոշակի անցնողների մոտ։
Նյութական գերկոմպենսացիա. փորձ՝ գնելու չապրած մանկությունը
Ուշադրություն դարձրեք, թե ինչպես են 90-ականներ տեսած ծնողները վերաբերվում փողին, մթերքին ու իրենց երեխաներին։ Նրանց սառնարանները հաճախ անտրամաբանորեն լիքն են (պաշար կուտակելու այն նույն հին վախն է խոսում), իսկ երեխաներն ունեն գրեթե ամեն ինչ՝ անիմաստ քանակի խաղալիքներից մինչև ամենաթանկարժեք հեռախոսները։
Իրականում այս մարդիկ անգիտակցաբար փորձում են գնել ու հետ բերել այն մանկությունը, որն իրենք չեն ունեցել։ Բայց ցավն այն է, որ նյութական հարստությունը երբեք չի լրացնում էմոցիոնալ դատարկությունը։ Դրա համար էլ շատ հաճախ լսում ենք, թե ինչպես են արտաքուստ կայացած մարդիկ դժգոհում. «ամեն ինչ ունեմ, ոչ մի բանի կարիք չկա, բայց ինձ լիարժեք երջանիկ չեմ զգում»։
Կարդացեք նաև՝ 1970-ականներին ծնվածները գրեթե միշտ ավելի խելացի են մյուս սերունդներից. 11 ապացույց
Ինչպե՞ս անջատել ներքին «տագնապի շչակը»
Առաջինն ու ամենակարևորը սեփական վիճակը գիտակցելն է։ Այս սերունդը պետք է կանգ առնի ու հասկանա, որ այդ մութ տարիները վաղուց ավարտվել են։ Ձեր բազային կարիքներին այլևս վտանգ չի սպառնում, իսկ մշտական կռվի մեջ ապրելը պարզապես խլում է ձեր առողջությունն ու կյանքի որակը։ Ժամանակն է սովորել ապրել այսօրվա մեջ, որտեղ հանգստանալը, թուլություն ցույց տալն ու սեփական անձի հանդեպ հոգատար լինելը շքեղություն չեն, այլ կենսական անհրաժեշտություն։
Գրանցվիր մեր 
