Դենի Տրեխոյի անհավանական ճանապարհը բանտից դեպի կինո

12 տարեկանում՝ հերոին, մի քանի տարի անց՝ բանտ

Տրեխոն մեծացել է Լոս Անջելեսում։ Նրա մանկությունը ոչ հանգիստ էր, ոչ էլ ապահով։

Փոքրիկ Դենիի համար ամենամեծ հեղինակությունը հորեղբայր Գիլբերտն էր։ Բայց Գիլբերտը թմրանյութեր էր օգտագործում և զինված կողոպուտներով զբաղվում։ Երեխայի աչքում նա ուժեղ ու անվախ տղամարդ էր, և Դենին ամեն կերպ ցանկանում էր նմանվել նրան։

Տարիներ անց դերասանը խոստովանել է՝ պարզապես սխալ մարդու էր ընտրել որպես օրինակ։

Մոտ 12 տարեկանում նա առաջին անգամ հերոին փորձեց։ Շուտով թմրանյութը դարձավ նրա կյանքի անբաժան մասը։ Այն գնելու համար գումար էր պետք, իսկ Դենին այն ձեռք էր բերում հանցագործությունների միջոցով։

Հետո սկսվեցին ձերբակալությունները։ Նախ նա հայտնվեց անչափահասների գաղութում, ապա՝ Կալիֆոռնիայի ամենախիստ բանտերում։ Տրեխոն պատիժ է կրել Սան Քվենթինում, Ֆոլսոմում և Սոլեդադում։ NPR-ին տված հարցազրույցում նա պատմել է, որ բանտում ամեն օր ստիպված ես ընտրել՝ զոհ ես լինելու, թե գիշատիչ։

Տրեխոն ընտրել էր երկրորդը։

Բանտում նա մարզվում և մասնակցում էր բռնցքամարտի մրցումներին։ Սան Քվենթինում դարձել էր թեթև և կիսամիջին քաշային կարգերի չեմպիոն։ Այնտեղ, որտեղ թուլություն ցույց տալը կարող էր շատ թանկ արժենալ, բռնցքամարտը նրան հեղինակություն և որոշակի պաշտպանություն էր տալիս։

Սակայն այդ կյանքը նրան օրեցօր ավելի վտանգավոր տեղ էր տանում։

Բանտային խռովությունը, որից հետո ամեն ինչ փոխվեց

1968 թվականին Սոլեդադի բանտում խռովություն սկսվեց։

Խռովության ժամանակ նետված քարը դիպավ բանտապահներից մեկի գլխին։ Տրեխոյին մեղադրեցին այն նետելու մեջ և տեղափոխեցին մեկուսարան։ Եթե նրա մեղքը հաստատվեր, նրան կարող էին մահապատժի դատապարտել։

Դենին սպասում էր վատագույնին։

Մեկուսարանում նա առաջին անգամ ամբողջ պարզությամբ հասկացավ, թե ուր է իրեն հասցրել իր ընտրած ճանապարհը։ Գուցե այլևս երբեք ազատության մեջ չհայտնվեր։ Գուցե նրա կյանքն ավարտվեր գազախցում։

Այդ պահին նա աղոթեց։ Խնդրեց Աստծուն, որ գոնե կարողանա արժանապատվորեն դիմավորել մահը։ Նա նաև խոստացավ՝ եթե ողջ մնա, ամեն օր կհիշի Աստծուն և կօգնի մարդկանց՝ որքան կարող է։

Վկաների բացակայության պատճառով մեղադրանքը չհաստատվեց։ Տրեխոն խուսափեց մահապատժից և վերադարձավ բանտի ընդհանուր բաժին։ Սակայն մեկուսարանից դուրս եկած Դենին արդեն նախկին մարդը չէր։

Նա որոշեց մեկընդմիշտ հրաժարվել թմրանյութերից։ Միացավ կախվածությունների հաղթահարման 12-քայլանոց ծրագրին և սկսեց վերանայել իր կյանքը։ Երբ 1969 թվականին ազատ արձակվեց, նախկին միջավայր վերադառնալու փոխարեն ընտրեց լրիվ այլ ճանապարհ։ Տարիներ անց նա իր կյանքի պատմությունը մանրամասն ներկայացրեց Trejo: My Life of Crime, Redemption, and Hollywood հուշագրքում։

Նա սկսեց կատարել բանտախցում տված խոստումը

Ազատության մեջ Տրեխոյի կյանքը հեշտ չէր։ Նա տարբեր աշխատանքներ էր կատարում և միաժամանակ օգնում թմրանյութերից կախվածություն ունեցող մարդկանց։

Նախկին բանտարկյալ լինելը, հատկապես նրա արտաքինով, շատ դռներ էր փակում։ Բայց Տրեխոն ուներ մի փորձ, որը ոչ մի համալսարանում չէին կարող տալ։

Նա շատ լավ գիտեր, թե ինչ է կախվածությունը։

Գիտեր, թե ինչպես է մարդը խաբում իր հարազատներին և ինքն իրեն։ Գիտեր, թե որքան հեշտ է նորից թմրանյութերի գիրկն ընկնելը։ Գիտեր նաև՝ ինչ է զգում մարդը, երբ շրջապատում այլևս ոչ ոք չի հավատում, որ նա կարող է փոխվել։

Տրեխոն չէր կրկնում գրքերից սովորած խոսքեր։ Նա պատմում էր այն ամենի մասին, ինչն անձամբ էր ապրել։

Այսպես նախկին բանտարկյալը դարձավ թմրանյութերից կախվածություն ունեցող մարդկանց օգնող խորհրդատու։

Եվ հենց ուրիշներին օգնելու շնորհիվ էլ մի օր հայտնվեց Հոլիվուդում։

Մի զանգ, մեկ դաջվածք և անսպասելի հանդիպում

«Փախուստի գնացք» ֆիլմի նկարահանման հրապարակ հասնելուց հետո Տրեխոն նախ խոսեց իրեն զանգահարած երիտասարդի հետ և օգնեց նրան։ Քիչ անց նկարահանող խմբից մեկը հարցրեց՝ արդյոք նա չի ցանկանա բանտարկյալի դեր խաղալ։

Հարցը զվարճացրեց Դենիին։ Այդ ժամանակ նա դեռ չէր պատկերացնում, որ Հոլիվուդում պատրաստ են վճարել հենց իր արտաքինի, սպիների ու ապրած կյանքի համար։

Նրան նկարահանման համար հագուստ տվեցին։ Երբ Տրեխոն հանեց վերնաշապիկը, երևացին նրա բանտային դաջվածքները։ Դրանցից մեկը նկատեց ֆիլմի սցենարիստ Էդվարդ Բանքերը։

Բանքերը նույնպես նախկին բանտարկյալ էր։ Նա Տրեխոյին հիշեց Սան Քվենթինից, որտեղ Դենին հայտնի էր որպես ուժեղ բռնցքամարտիկ։

Այդ պահին նկարահանող խմբին անհրաժեշտ էր մեկը, ով Էրիկ Ռոբերթսին բռնցքամարտ կսովորեցներ։

Տրեխոյին առաջարկեցին օրական 320 դոլար։ Դա ավելի շատ էր, քան նա որպես խորհրդատու վաստակում էր ամբողջ շաբաթվա ընթացքում։

Նա համաձայնեց։

Տրեխոյի շարժումները, կեցվածքն ու բնական կոշտությունը դուր եկան ռեժիսոր Անդրեյ Կոնչալովսկուն։ Շուտով Դենիին առաջարկեցին ոչ միայն մարզել Ռոբերթսին, այլև ֆիլմում մարմնավորել նրա մրցակցին։

Այսպես 40-ամյա նախկին բանտարկյալն առաջին անգամ կանգնեց տեսախցիկի առաջ։

Դերասանական կրթություն նա չուներ։ Փոխարենն ուներ այնպիսի կենսափորձ, որը հնարավոր չէր սովորել կամ ձևացնել։

NPR-ին տված հարցազրույցում Տրեխոն այդ հանդիպումն անվանել է աստվածային միջամտություն։

Հոլիվուդը նրա մեջ գտավ կատարյալ չարագործին

Առաջին ֆիլմից հետո Տրեխոն սկսեց նորանոր առաջարկներ ստանալ։

Սկզբնական շրջանում նրան հիմնականում տալիս էին բանտարկյալների, ավազակների, հանցախմբերի անդամների ու թիկնապահների դերեր։ Դեմքի խոր սպիները, խիստ հայացքը, երկար մազերն ու դաջվածքները լիովին համապատասխանում էին այն կերպարներին, որոնցից հանդիսատեսը պետք է վախենար։

Սկզբում նա նույնիսկ չէր գիտակցում, որ անընդհատ նույնատիպ դերեր է խաղում։ Կարևորը աշխատանք ունենալն էր։

Ժամանակի ընթացքում մի քանի րոպեանոց դերերին հաջորդեցին ավելի հիշվող կերպարներ։ Տրեխոն նկարահանվեց «Դեսպերադո», «Տապ», «Մթնշաղից մինչև լուսաբաց», «Օդային բանտ», «Բեկումնային վատը» և բազմաթիվ այլ ֆիլմերում ու սերիալներում։

Նրա ամենահայտնի կերպարներից մեկը դարձավ Մաչետեն։

Այդ անունով հերոսն առաջին անգամ հայտնվեց Ռոբերտ Ռոդրիգեսի «Լրտես երեխաները» ֆիլմաշարում։ Հետագայում կերպարն այնքան սիրվեց, որ նրա մասին առանձին ֆիլմ նկարահանվեց։

2010 թվականին՝ 66 տարեկանում, Դենի Տրեխոն առաջին անգամ գլխավոր դեր խաղաց լիամետրաժ մարտաֆիլմում։

Մարդը, որը երիտասարդ տարիներին սովոր էր լսել իր բանտային համարը, այժմ սեփական անունը տեսնում էր կինոթատրոնների պաստառներին։

Նա երբեք չի փորձել գեղեցկացնել իր հանցավոր անցյալը

Հոլիվուդում Տրեխոն հայտնի դարձավ հենց այն արտաքինի շնորհիվ, որը ձևավորվել էր դժվար ու բռնի կյանքում։

Բայց նա երբեք բանտային կյանքը չի ներկայացրել որպես գրավիչ արկած։ Դերասանը հաճախ է հանդիպել դատապարտյալների և խնդիրներ ունեցող երիտասարդների հետ՝ բացատրելով, թե իրականում ինչ գին է վճարել իր անցյալի համար։

Տրեխոյի պատմության մեջ բանտը հերոսանալու վայր չէ։ Այնտեղ նա կորցրել է երիտասարդության տարիները, վտանգել կյանքը և գրեթե հասել մի կետի, որտեղից այլևս վերադարձ չէր լինի։

Հաջողությունը չի ջնջել նրա նախկին սխալները։ Սակայն նրա անցած ճանապարհը ցույց է տալիս, որ կյանքի ամենավատ շրջանը պարտադիր չէ դառնա մարդու ամբողջ պատմությունը։

Դենի Տրեխոն չի թաքցնում իր անցյալը։ Ընդհակառակը՝ պատմում է դրա մասին, որպեսզի ուրիշներին զգուշացնի և ցույց տա՝ փոխվել հնարավոր է։

Նա Հոլիվուդ էր գնացել ոչ թե դեր ստանալու, այլ մարդուն օգնելու համար

Տրեխոյի պատմության ամենազարմանալի մասը միայն այն չէ, որ նախկին բանտարկյալը դարձավ աշխարհահռչակ դերասան։

Ամենահետաքրքիրն այն է, թե ինչպես դա տեղի ունեցավ։

Եթե նա չպատասխաներ օգնություն խնդրող երիտասարդի զանգին, չէր հայտնվի «Փախուստի գնացք» ֆիլմի նկարահանման հրապարակում։ Չէր հանդիպի Էդվարդ Բանքերին։ Չէր մարզի Էրիկ Ռոբերթսին և, հավանաբար, չէր ստանա իր առաջին կինոդերը։

Իր կարիերայի մասին խոսելիս Տրեխոն հաճախ կրկնում է՝ իր կյանքում տեղի ունեցած բոլոր լավ բաները սկսվել են ուրիշին օգնելուց։

Նա դեռ բանտախցում էր խոստացել օգնել մարդկանց, եթե ողջ մնար։

Տարիներ անց հենց այդ խոստումն էլ նրան հասցրեց մի վայր, որի մասին նախկինում չէր էլ երազել։

Դենի Տրեխոն Հոլիվուդ գնաց մեկին օգնելու համար։

Իսկ այնտեղ գտավ նաև իր նոր կյանքը։

Հաճախ տրվող հարցեր Դենի Տրեխոյի մասին