Հոլիվուդյան չգրված օրենքներից մեկն ասում է. երբ քեզ շնորհում են «Օսկար», դու պարտավոր ես ժպտալ, հուզվել և երախտագիտության խոսքեր շռայլել կինոակադեմիային: Դա ցանկացած ստեղծագործողի կարիերայի գագաթնակետն է համարվում:
Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:
Սակայն գտնվեց մի հայ, ով վեր կանգնեց այդ փայլուն կանոններից: Այդ մարդը Վիլյամ Սարոյանն էր: Երբ նրան արժանացրին կինոաշխարհի ամենահեղինակավոր մրցանակին, նա ոչ միայն չցնծաց, այլև իսկական սկանդալ հրահրեց՝ հայտարարելով, որ իր ստեղծագործությունը գնվել և աղավաղվել է փողի դիմաց:
60,000 դոլարանոց գործարքը
1940-ականներին Սարոյանն արդեն ճանաչված մեծություն էր: MGM կինոստուդիայի ղեկավար Լուիս Բ. Մայերը նրան առաջարկեց այդ ժամանակների համար աստղաբաշխական մի գումար՝ 60,000 դոլար (այսօրվա փոխարժեքով՝ մոտ 1 միլիոն դոլար), որպեսզի գրողը սցենար պատրաստի «Մարդկային կատակերգություն» ֆիլմի համար:
Սարոյանը, ով մոլախաղերի մեծ սիրահար էր և մշտապես պարտքերի մեջ էր թաղված, ընդունեց առաջարկը: Սակայն նա ուներ մեկ անխախտ պայման՝ «Ես ինքս պետք է լինեմ ֆիլմի ռեժիսորը»: Նա չէր վստահում հոլիվուդյան «արհեստավորներին» և ուզում էր ամեն ինչ անել յուրովի: Ստուդիան ստիպված էր համաձայնել… գոնե սկզբնական շրջանում:
Դավաճանություն նկարահանման հրապարակում
Հենց նկարահանումները մեկնարկեցին, Սարոյանը հասկացավ, որ իրեն ծուղակն են գցել: Ստուդիայի ղեկավարներին դուր չեկավ նրա նկարահանած նյութը. այն չափազանց երկար էր, խորիմաստ և զուրկ հոլիվուդյան փայլից:
🎬 Հոլիվուդյան մկրատը
Սարոյանին կոպտորեն հեռացրին ռեժիսորի աթոռից: Նրա փոխարեն հրավիրեցին Կլարենս Բրաունին: Բայց ամենավատն այն էր, որ փոխեցին սցենարի ավարտը՝ դարձնելով այն չափազանց սենտիմենտալ և «լալահառաչ»՝ զանգվածային հանդիսատեսի ճաշակին հաճոյանալու համար:
Սարոյանը զայրացած էր: Նա սեփական աչքերով տեսավ, թե ինչպես է իր խորը, մարդկային պատմությունը վերածվում հերթական կոմերցիոն ապրանքի: Լինելով պրագմատիկ՝ նա վերցրեց հասանելիք գումարը, սակայն անիծեց այդ ֆիլմն ու ամբողջ նախագիծը:
Կարդացեք նաև՝ «Ասեք ձեր Սուլթանին, որ ես թքած ունեմ…». Ինչու՞ Այվազովսկին շան վզին կապեց թուրքական ամենաթանկ շքանշանները
«Օսկարը», որը մնաց առանց տիրոջ
1944 թվականի մարտին տեղի ունեցավ «Օսկարի» 16-րդ մրցանակաբաշխությունը: «Մարդկային կատակերգություն» ֆիլմն արդեն հասցրել էր հիթ դառնալ: Եվ ահա, բեմից հնչեց հաղթողի անունը. «Լավագույն գրական սկզբնաղբյուր՝ Վիլյամ Սարոյան»:
Դահլիճը թնդաց ծափահարություններից, սակայն բեմը դատարկ մնաց: Սարոյանը չէր ներկայացել:
Թեև պաշտոնական վարկածով նա այդ պահին ծառայում էր բանակում, իրականում գրողը պարզապես չէր ցանկանում մասնակցել այդ «կրկեսին»: Նա համարում էր, որ ֆիլմն այնքան է փչացվել, որ դրա համար մրցանակ ստանալը վիրավորանք է իր գրական տաղանդին:
«Ես վաճառեցի իմ սցենարը, որովհետև փողի կարիք ունեի: Բայց նրանք գնեցին իմ աշխատանքը և դարձրին այն անճաշակություն: Արվեստը չի կարելի չափել ոսկե արձանիկներով, երբ այն կորցնում է իր հոգին»:
— Վիլյամ Սարոյան (ըստ ժամանակակիցների վկայությունների)
Հետագայում Սարոյանը այդ սցենարը վերածեց վեպի, որը դարձավ համաշխարհային գրականության գլուխգործոցներից մեկը: Իսկ ոսկե արձանի՞կը: Ասում են՝ նա երբեք դրան առանձնահատուկ տեղ չհատկացրեց իր տանը՝ թողնելով այն որպես հիշեցում Հոլիվուդի հետ իր «անհաջող սիրավեպի» մասին:
Գրանցվիր մեր 
