Ինչու է մեզ ֆիզիկապես ձգում դեպի որոշակի մարդիկ․ մարմնի 7 նուրբ ազդանշաններ

Ֆիզիկական ձգողականությունը հազվադեպ է ծնվում զուտ արտաքին տեսքից։ Այն շատ ավելի նուրբ երևույթ է՝ մարմնի և հոգու շշուկ, որն ազդարարում է՝ այստեղ կա «հարազատը», ծանոթը կամ գրավիչը մի մակարդակի վրա, որը մենք միշտ չէ, որ կարող ենք բացատրել բառերով։ Մեր զգացմունքները կարծես ավելին գիտեն, քան մենք ինքներս․ դրանք զգում են ներդաշնակությունը, համահունչ լինելը (ռեզոնանսը) և մերձեցման ներուժն ավելի շուտ, քան բանականությունը կհասցնի կառուցել ռացիոնալ բացատրություններ։

Չմոռանաք բաժանորդագրվել մեր Telegram ալիքին:

Ստորև ներկայացված են յոթ անտեսանելի թելերը, որոնք կապում են մեզ մարդու հետ ենթագիտակցական մակարդակում։

1. Անձի ամբողջականություն

Գրավչությունը հաճախ սկսվում է ոչ թե արտաքինից, այլ մարդու ներաշխարհի ներդաշնակությունից։

Երբ բառերը համընկնում են հնչերանգի հետ, ժեստերը՝ հույզերի, իսկ աչքերը խոսում են նույնը, ինչ սիրտը, մարմինը զգում է․ «նրա հետ անվտանգ է, նրա հետ բնական է»։

Ձեր նյարդային համակարգը կարդում է այդ ամբողջականությունն ավելի արագ, քան միտքը հասցնում է հասկանալ, թե հատկապես ինչն է առաջացնում ձգողականություն։

Եվ հակառակը, նույնիսկ արտաքուստ գեղեցիկ, բայց ներքուստ երկփեղկված մարդն առաջացնում է թեթև տագնապ, որը դուք զգում եք մարմնով։

2. Համաչափություն և կենդանի անհամաչափություն

Դեմքի համաչափությունն աշխատում է որպես առողջության և կենսունակության նուրբ կենսաբանական ցուցիչ։ Սակայն ոչ թե իդեալական երկրաչափությունը, այլ մեղմ անհամաչափությունը և կենդանի ռելիեֆն են ստեղծում յուրահատկության, ջերմության և «կենդանի» ներկայության զգացում։

Մեր մարմինները ենթագիտակցորեն նկատում են այդ նուրբ նշանները, կարծես ստուգելով․ «Այս մարդն իմ դաշնակի՞ցն է, թե՞ արժե տարածություն պահել»։

3. Մարմնի համամասնություններն ու շարժումը

Մեզ գրավում են ոչ թե վերացական պարամետրերը՝ հասակը, ոտքերի երկարությունը, այլ ռիթմը, կեցվածքը և շարժումների ներդաշնակությունը։

Մարմինը, որն «իր տանն է», առաջացնում է անվտանգության, վստահության և բնականության զգացում։

Քայլվածքը, ժեստերը, թեթև կոորդինացիան՝ այս ամենը լուռ ասում է․ «Ես գիտեմ իմ տեղն աշխարհում, և իմ կողքին հարմարավետ կլինի»։

4. Ձայնը՝ որպես հոգու նուրբ ալիք

Ձայնը ամենաուժեղ ենթագիտակցական ազդակներից մեկն է։ Այն փոխանցում է ոչ միայն բառեր, այլև թրթիռներ, ներքին վիճակ և հուզական ազնվություն։

Ջերմ, փափուկ, կենդանի ձայնն ակնթարթորեն գրավում է, իսկ լարված կամ «մեռած» տոնայնությունը՝ վանում։

Մենք այն զգում ենք ոչ միայն ականջներով, այլև մարմնով՝ որպես արձագանք սեփական կրծքավանդակում։

5. Դեմքը՝ հուզական փորձառության հայելի

Մենք ենթագիտակցորեն կարդում ենք ապրված հույզերը։ Որոշիչը ոչ թե դեմքի ձևն է, այլ անկեղծության հետքերը, հայացքի մեղմությունը, միմիկայի արտահայտչականությունը։

Մարդիկ, որոնց հետ դուք անցյալում ապրել եք ինչ-որ կարևոր բան (նույնիսկ առանց դա գիտակցելու), կարող են թվալ «ծանոթ», և այդ չարտահայտված ճանաչելիությունը ստեղծում է ակնթարթային ձգողականություն։

Կարդացեք նաև՝ «Քիմիա», ֆիզիկական ձգողությո՞ւն, թե՞ քաղաքավարություն. ժամանակն է հասկանալ տարբերությունը

6. Ընկալվող հուսալիություն

Ձգողականությունը ոչ միայն քիմիա է, այլև կանխատեսելի, անվտանգ էներգիայի զգացողություն։
Հավատարմությունն ու ներքին կայունությունն արտահայտվում են դեռ բառերից առաջ՝ ամենափոքր շարժումների, հայացքի վստահության, կողքին լինելու պատրաստակամության միջոցով։

Մեր մարմինը միանգամից «տեսնում է»՝ կարելի՞ է արդյոք խոցելի լինել այդ մարդու հետ, և մեզ ձգում է դեպի նրանք, ովքեր ունակ են պահպանել հուզական կայունությունը։

7. Կենսաբանական և հոգեբանական «լրացում»

Մեզ գրավում են մարդիկ, ովքեր լրացնում են մեզ նյարդային համակարգի և մարմնական քիմիայի մակարդակում։ Սա միշտ չէ, որ հակապատկերն է, երբեմն դա զարմանալի ներդաշնակություն է, երբեմն՝ թեթև շեղում, որը ստեղծում է հավասարակշռություն։

Մեր մարմինները, ենթագիտակցությունը և հուզական հիշողությունը կարծես թեստավորում են․ «Այս մարդու հետ ինձ հե՞շտ կլինի, թե՞ ստիպված կլինեմ պաշտպանվել»։