fbpx
Գլխավոր ՇՓՈՒՄ ԳԵՂԵՑԻԿԻ ՀԵՏ ՀԱՆՐԱՃԱՆԱՉ ՄԱՐԴԻԿ Լայթման. «Պատահական չէ, որ վիրուսը մեզ ստիպում է կառուցել ավելի առողջ կյանք»

Լայթման. «Պատահական չէ, որ վիրուսը մեզ ստիպում է կառուցել ավելի առողջ կյանք»

Կարծես մենք հոլիվուդյան սյուժեի մասնակից ենք դարձել և ներսից հետևում ենք իրադարձությունների զարգացմանը: Արդյո՞ք մենք կկարողանանք հասկանալ կատարվածի էությունը և կանխատեսել հանգուցալուծումը:

Հիմա արդեն պարզ է. ներկայիս կորոնավիրուսը դարձել է այն հազվագյուտ անկանխատեսելի իրադարձություններից մեկը, որը հասել է հեռուն գնացող հետևանքների, որին հանրաճանաչ Նասիմ Թալեբը անվանել է «սև կարապներ»: Հետագայում, հետին թվով, ամեն ինչ պարզ կդառնա և տրամաբանական, այնուամենայնիվ, ինչ-որ բան արդեն երևում է:

Բոլորս մտածելու մի քանի շաբաթ կամ ամիս ունենք, և պետք չէ բաց թողնել այդպիսի հնարավորությունը: Ի վերջո, Բնության մեջ պատահականություններ չեն լինում, և քանի որ զարգացել են անհրաժեշտ պայմանները, մենք դրանք պետք է օգտագործենք «գործի» համար, այլ ոչ թե սպասենք «ավարտին»:

Այսպիսով, մեր դիմաց, ըստ երևույթին, մի քանի ամիս շատ անսովոր կենցաղով կյանք կա: Եվ հետո էլ ոչինչ նախկինի նման չի լինի: Մեր ամենօրյա կյանքը տարբեր կլինի: Իսկ թե ինչպիսի՞ն՝ կախված է նրանից, թե արդյոք մենք ուզում ենք պատասխանել այսօր վիրուսի կողմից առաջադրած հիմնական հարցերին:

Երբ ամեն ինչ ավարտվի, մենք կսկսենք զարմանալ, թե ինչու է պետք գնալ աշխատելու գրասենյակ, դպրոց գնալ՝ սովորելու կամ մարզվելու, խանութ՝ գնումներ կատարելու, – գրում է դոկտոր Էյնաթ Ուիլֆը: – Թերևս սա կլինի այն պահը, երբ ետևում կթողնենք արդյունաբերական հեղափոխության կառույցները:

Վերլուծաբանները, գիտնականները, ընկերությունների ղեկավարներն արդեն քննարկում են նոր թվային պարադիգմը՝ արտադրության և դրա արդյունավետության մոտեցման փոփոխության, որոշումների կայացման, անվտանգության ապահովման վերաբերյալ: Համաճարակն ընդգծեց այն փաստը, որ մեր իներտ մտածողությունը չի հասցնում ժամանակակից տեխնոլոգիաների ետևից:

Այնուամենայնիվ, սա պատկերի միայն մի մասն է: Ի վերջո, դա ոչ միայն և ոչ այնքան տեխնոլոգիական ոլորտում է: Բանը հենց հաջողության հայեցակարգի մեջ է: Եթե ​​պահը կարողանաք բաց չթողնել, մարդկությունը դեն կնետի շատ ավելորդ բաներ և արտաքնապես կսկսի ապրել ավելի հեշտ, գործնական, իսկ ներքուստ`ավելի լիարժեք, բազմաշերտ: Ոչ միայն կյանքի ձևը կփոխվի, կփոխվի մտքի և զգացողության ձևը:

Հիմա մենք ուզում ենք միայն մեկ բան`թող ամեն ինչ վերջանա: Բայց եկեք սթափվենք և հայացք նետենք փաստերին. ի՞նչ է մեզ ասում ստեղծված իրավիճակը: Աշխարհի ի՞նչ հիվանդություններ է թաքցնում կորոնավիրուսը:

Առողջապահության նախարարությունը մեզ չի պատմի այս մասին: Իր հրահանգներով նա միայն անջատում է, մեզ բաժանում է հասարակության կողմից պարտադրված կյանքից`իր արժեքներից, հանգստի և ժամանցի միջոցներից: Հանկարծ փոխադարձ պատասխանատվությունը դադարում է լինել դատարկ արտահայտություն, առաջնահերթությունները կտրուկ փոխվում են, զվարճանքները անցնում են վիրտուալ տարածք…

Սա նախերգանք է, բավականին մռայլ, բայց դեռ ոչ ողբերգական: Մենք փորձում ենք ընտելանալ, կառուցել նոր շրջանակ, նույնիսկ օգնել այլ, անծանոթ մարդկանց, ինչը երեկ շատերի համար անհեթեթություն էր: Մի կողմից, մենք սահմանափակ ենք սովորությունների մեջ, մյուս կողմից՝ մենք անսովորի մեջ ենք նոր բաներ հայտնաբերում: Ինչպես մեծացող երեխան, ում ուղղորդում է դաստիրակողը, ճի՞շտ է:

Հետևելով հիվանդների երթուղիները՝ մենք տեսնում ենք սրճարաններ, ռեստորաններ, խանութներ, առևտրի կենտրոններ, սուպերմարկետներ, բանկետների սենյակներ … Իրականում սա գրեթե մեր ամբողջ կյանքն է՝ մի հաստատությունից մյուսը մի կետագիծ: Գնալով արտերկիր՝ այնտեղ էլ նույնն է՝ անվերջ շարք: Չնայած ոչ, վերջնականը, իհարկե:

Եվ հիմա, կողքից նայելով նրան, մենք դառնում ենք մի փոքր ավելի մեծ, մի փոքր ավելի հասուն: Աննկատելիորեն, ենթադրաբար, մեզանում նոր զգացողություն է ծնվում՝ ժամանցի, զվարճանքի, մեր կյանքի, ուրիշների հանդեպ նոր վերաբերմունք: Հինը մի փոքր խամրեց, և կարծես շղարշներն ընկնում են աչքերից՝ բացահայտելով նոր գույներ:

Այո, ես առաջ եմ ընկնում, բայց բառացիորեն մեկ շաբաթ, հավատացեք ինձ: Այն, ինչ այսօր կարծես բանտ է, իրականում մեզ հնարավորություն է տալիս սկսելու ավելի լուրջ, ավելի խորը ընկալել ինքներս մեզ և աշխարհը, տալ հարցեր, որոնք ջանասիրաբար ետին պլան էին մղվում նախորդ պարադիգմի կողմից:

Ըստ էության մենք ունենք աննախադեպ հնարավորություն: Վիրուսը հանգեցնում է մաքրման, մտքի և զգացմունքների «ախտահանման», նոր մակարդակի վրա է բարձրացնում մտածողությունը, փոխըմբռնումը, ցանկությունները: Նույնիսկ չգիտակցվելով՝ մենք առնչվում ենք անհրաժեշտության հետ, այն առումով, որից նախկինում զրկված էինք:

Եկեք երկու շաբաթ առաջ գնանք. Վիրուսը ոչ միայն սպառնալիք չէ, այլև առաջընթաց է: Նա քայքայում է ոչ միայն մարմինը, այլև հնացած հասկացությունները, դոգմաները՝ դուռ բացելով մարդկության նոր վիճակի համար:

Մեր առաջին ազդակը այս դուռը փակելն է, հանդարտեցնել միջանցիկ քամիները, սովորական ճանապարհից խոչընդոտը վերացնելն է: Բայց սպասեք, մի փակեք գիտակցության դռները: Բնության մեջ, այս միասնական, ինտեգրալ համակարգում ոչ մի վատ և սխալ բան չկա: Նրա բոլոր արձագանքները ճշմարիտ և օգտակար են, նույնիսկ եթե դրանք ինչ-որ բանում կործանարար են:

Հնարավոր չէ պարզապես պայքարել վիրուսի դեմ`անտեսելով այն համակարգը, որում մենք ապրում ենք: Այն միևնույնն է ոչ մի տեղ չի գնա և կշարունակի պաշտպանել իր հավասարակշռությունը:

Ումի՞ց: Մեզանից: Մենք ենք, որ թուլացնում ենք ընդհանուր հավասարակշռությունը՝ «ճոճելով նավը», մենք սպառողականորեն ենք կողմնորոշված ​​ դեպի աշխարհը և միմյանց –  հանուն հիմար հպարտության, հանուն մեզ ինչ-որ բանից ավելի լավը ցուցադրելու: Մեր ամբողջ կյանքը ենթարկվում է այս խնդրին, որը թաքցված է շատ գեղեցիկ, բայց հարթ դեկորացիաների ետևում:

Արդյունքում, էկոլոգիական մակարդակում մենք գիտակցաբար ոչնչացնում ենք Երկիրը: Կարող եք ծաղրել Գրետա Թունբերգին այնքան, որքան ցանկանում եք, բայց նա այդ հարցում ճիշտ է: Եվ ամենակարևորը`մենք փչացնում ենք սոցիալական էկոլոգիան, այստեղ տապալում ենք հենց այն խնդիրը, որը համակարգվածորեն հանձնարարված է մեզ:

Մեր հարաբերությունները, մեր ողջ «առաջընթացը», մարտահրավեր է ինտեգրալությանը, մարտահրավեր է հենց Բնությանը: Մենք բերում ենք անհավասարակշռություն, աններդաշնակություն այն ամենի մեջ, ինչին դիպչում ենք: Մենք փորձում ենք նվաճել այն համակարգը, որը մեզ ծնել է: Մենք պահանջում ենք, որ Բնությունը հնազանդվի հանուն մեր մանկական, անիմաստ խաղերի:

Եվ իհարկե Բնությունը դեմ է: Պատահական չէ, որ վիրուսը մեզ ստիպում է կառուցել ավելի առողջ կյանք, ավելի պատասխանատու փոխհարաբերություններ, հրաժարվել ավելորդ արտադրություններից, հոգ տանել միմյանց մասին:

Գուցե երբ պատվաստանյութը ստեղծվի, կամ երբ մեծամասնությունը հիվանդանա, մենք դուրս կգանք մեկուսացումից ավելի հասունացած և կապրենք այլ կերպ, ավելի լավ: Երևի իմաստ կտանք այս համաճարակին, որը մինչ օրս թվում է որպես «սև կարապ», վրդովեցուցիչ, անկանխատեսելի խոչընդոտ մեր կետագծին: Հետագայում տրամաբանական բացատրություն կգտնվի բոլոր «սև կարապների» համար: Եվ ի՞նչ բացատրություն կտանք: Իսկ ի՞նչն է մեզ խանգարում հիմա անել:

Տասնամյակներ շարունակ մենք թափառում էինք սպառողական պատրանքների մեջ՝ ավերելով ապագա սերունդների կյանքը: Մենք ինքներս վերածել ենք մեզ գերբնակեցման և դժգոհության գլոբալ մեքենայի պտուտակների: Մեքենա, որը արտադրում է աղբ, այրում է մարդկային և բնական ռեսուրսները:

Ուրեմն ինչու վերադառնալ դրան: Եկեք սկսենք սպառել երկու, երեք անգամ ավելի քիչ ապրանքներ, բայց մենք՝ մեր երեխաներն ու թոռները, կունենանք առողջ, հանգիստ կյանք, լիքը այլ ուրախություններով՝ շատ ավելի ստեղծագործ, կայուն և համընդհանուր: Սովորական դժբախտությունը կարող է դառնալ ընդհանուր հաջողության տրամպլին: Այսպիսով, վիրուսն, ըստ էության, փրկվելու հնարավորություն է:

Բնությունը, ի տարբերություն մեզ, ոչինչ չի ավերում և ոչնչացնում. միայն զարգացնում է, շտկում, ուղղում: Մեր ընկալումը դեռ չի հասել այս պատկերին, բայց մենք արդեն կարողանում ենք արդյունահանել մեր գիտելիքները, մի փոքր առաջ ընթանալ, հայացք նետել գծված հորիզոնից այն կողմ:

Այդժամ կտեսնենք, թե որքանով թշնամաբար ենք վերաբերվում բնությանը: Մոնղոլ-թաթարական զորքի նման մենք տրորում ենք նրա դաշտերը, ամբարտավանորեն ճկում նրան ​​մեր տակ:

Եվ նաև կտեսնենք, որ մեզանից յուրաքանչյուրը կանգնած է Բնության առաջ, իսկ նրա հետևում՝ ամբողջ մարդկությունն է: Բոլորն անձամբ են պատասխանատու համակարգի հավասարակշռության համար: Մասնավորն ու ամբողջը հավասար են, ասում են կաբալիստները: Դրա մեջ բոլորն առանձնահատուկ են, եզակի… Թե՞ ես շատ հեռուն եմ վազել:

Եկեք վերադառնանք մեկ քայլ ետ. Վիրուսը այն անհավասարակշռության արդյունքն է, որը մենք՝ մարդկությունս, առաջացնում ենք ընդհանուր համակարգում: Նրա մեջ մարդը գլխավոր մասն է: Նրա բոլոր ազդակները կապված են մեզ հետ: Դրա մեջ մենք սովորում ենք պատասխան տալ միմյանց և պատասխան տալ նրա համար:

Եկեք չմոռանանք այդ մասին՝ հետևելով սահմանված հեռավորությունը, կարանտինում նստելը, ընտանիքի մասին հոգալը, հնարավորինս ուրիշներին օգնելը: Դա անտեսելը նման է գլուխդ ավազի մեջ թաղելուն, հետ նայել երեկվան, երբ վաղը արդեն ճանապարհին է: Մարդը տարբերվում է կենդանիներից այն առումով, որ օժտված է երևակայությամբ, կարողանում է կանխատեսել, կանխատեսել և առաջ անցնել: Մեր «սև կարապը» ավելին է, քան թվում է:

Աղբյուր

Թարգմանությունը՝ mediamag.am

telegramԳրանցվիր մեր Telegram ալիքին։ Ուղարկում ենք միայն պոպուլյար հոդվածները և օրը միայն մեկ անգամ:

viberԳրանցվիր մեր Viber ալիքին։ Եվ ստացիր միայն թարմ հոդվածները անմիջապես քո մեսենջերին։

կարդացեք նաև

BELLA CIAO Challenge․ հայ աստղերի Cover տարբերակը

«Աշխարհի տարբեր երկրներում երգիչները, դերասանները, ուղղակի երկրպագուները կազմակերպել են այս երգի բազատեսակ չելենջներ։ Մենք նույնպես միացանք այս չելենջին եւ ֆրանսիացի աստղերի օրինակով փորձեցինք քավըր...

Կենդանակերպի 4 նշաններ, որոնք առավել հաճախ են տառապում միայնությունից

Միայնությունը կարող է հարվածել առավել անսպասելի պահերին, և նույնիսկ եթե դուք վայելում եք ձեր միայնությունը, միանգամայն բնական է ընկերություն փնտրելը: Ի վերջո, մարդիկ սոցիալական...

Հոգեբանական ԹԵՍՏ․ Ինչպիսի՞ն է Ձեր բնավորությունը

Ցանկանո՞ւմ եք իմանալ, թե ինչպիսին է Ձեր բնավորությունը: Ուրեմն անցեք հոգեբանության այս թեստը: Գրանցվիր մեր Telegram ալիքին։ Ուղարկում ենք միայն թարմ հոդվածները և ամենաառաջինը հենց Ձեզ: Գրանցվիր...

Դանինգ-Կրյուգերի էֆեկտը. Ինչո՞ւ են հիմար մարդիկ կարծում, որ խելացի են

Երբեմն մարդիկ չափազանց հիմար են, որպեսզի հասկանան, թե որքան հիմար են: Մեզանից յուրաքանչյուրը գիտի մեկին, ով իրեն ավելի խելացի է համարում, քան իրականում կա: Բայց...

Մի վատնեք ձեր կյանքը՝ սպասելով հատուկ իրադարձության: Ձեր կյանքը արդեն հատուկ իրադարձություն է

Մինչ դուք սպասում եք, որ որևէ կախարդական բան տեղի ունենա, դուք չեք ապրում լիարժեք ... Կյանքը կարճ է, և որքան շատ ժամանակ իզուր վատնենք, այնքան...